اروتیک سیلتز

سیلتز در آغاز نام یک قوم رودنشین بود و سرانجام نام یک کنفدراسیون شد. سیلتزهای نخستین در امتداد رود سیلتز، در ساحل مرکزی اورگن، زندگی می‌کردند. آنان جنوبی‌ترین گروه‌های تیلاموک‌زبان بودند و همین ایشان را در دورترین نقطه جنوبی خانواده زبان‌های سالیش، در کرانه اقیانوس آرام، قرار می‌داد. گروه‌های خویشاوند سرزمین‌های نسترکا و نهالم را در شمال در اختیار داشتند. در جنوب، پیرامون خلیج یاکینا و رود آلسیا، مردمانی به زبان‌هایی سخن می‌گفتند که با زبان ایشان بی‌ارتباط بود. کل شاخه تیلاموک پیش‌تر به جزیره‌ای می‌مانست، جدا از دیگر زبان‌های سالیشی، به دست گویشوران چینوکی در پایین‌دست رود کلمبیا، و سیلتزها گویش ویژه خود را درون آن داشتند. زندگی بر پایه ماهی سالمون، صدف‌ها، توت‌ها و شکار می‌گذشت، با خانه‌های تخته‌ای از چوب سدر نزدیک آب و قایق‌هایی برای سفر.

گسست در سال 1855 رخ داد، هنگامی که یک فرمان اجرایی «منطقه ساحلی» را پدید آورد، نواری دراز از کرانه که دره سیلتز را در بر می‌گرفت. پس از جنگ‌های رود روگ در سال‌های 1855 و 1856، دولت مردمانی از سراسر غرب اورگن و شمال کالیفرنیا را به آن منتقل کرد: توتوتنی، چتکو، کوکیل، تاکلما، شاستا و دیگران. برخی را پیاده در امتداد ساحل راندند و برخی را با کشتی بخار به شمال بردند. گویشوران زبان‌های بی‌ارتباط بسیاری در یک دره فشرده شدند و چینوک واوا، زبان تجاری پیشین منطقه، زبان مشترک آنان شد. سپس منطقه کم‌کم کوچک شد، نخست برای گشودن خلیج یاکینا به روی شهرک‌نشینان و بعدها از راه تخصیص زمین. در سال 1954 کنگره به رسمیت فدرال قبایل غرب اورگن پایان داد و سیلتزها خدمات فدرال را از دست دادند، همراه بیشتر آنچه از زمین‌هایشان مانده بود. در سال 1977 آنان نخستین قبیله اورگن شدند که به وضعیت فدرال بازگردانده شد و دومین قبیله در کشور، پس از مِنومینی. در سال 1980 منطقه کوچکی بازگشت.

امروز، سیلتز معمولاً به قبایل متحد هندیان سیلتز اشاره دارد که در شهرک کوچک سیلتز مستقرند، با اعضایی که در سراسر غرب اورگن زندگی می‌کنند. گویش قدیمی تیلاموک دیگر گفتاری نیست. زبانی که قبیله آموزش می‌دهد سیلتز دی‌نی است که از گفتار آتاباسکی گروه‌های جنوبی برآمده و از هر زبان دیگر در منطقه پایدارتر مانده است. یک فرهنگ لغت گفتاری که با همکاری بزرگان ساخته شد، هزاران واژه و ضبط آن را به صورت آنلاین عرضه کرده است. آیین‌ها نیز بازگشته‌اند. رقص نی‌داش، یا رقص پر، بار دیگر در خانه رقص قبیله اجرا می‌شود و گردهمایی پاو واو نسیکا ایلهی هر ماه اوت بازگشت را جشن می‌گیرد. سبدبافی به شیوه تابیده هنوز ساخته و آموخته می‌شود.