اروتیک چیسکاها

چیسکا‌ها مردمان بومی جنوب کوه‌های آپالاچی بودند. هیئت‌های اسپانیایی در قرن شانزدهم در کوه‌هایی که امروز در جنوب غربی ویرجینیا و شرق تنسی قرار دارند، از آنان ثبت کردند. بعدها به‌عنوان غارتگر و مهاجر در سراسر فلوریدای اسپانیایی شناخته شدند و نامشان در دهه‌های حوالی 1700 از اسناد محو شد. آنان به‌طور گسترده، هرچند نه همگانی، با نیاکان یوچی یکی دانسته می‌شوند.

تقریباً همه‌چیزی که دربارهٔ آنان می‌دانیم از کسانی آمده که یا از آنان چیزی می‌خواستند یا از آنان می‌ترسیدند. در سال 1540 هرناندو دِ سوتو، که در چیاها در شرق امروزی تنسی اردو زده بود، شنید که چیسکا‌های ساکن شمال فلزی زرد، احتمالاً مس، استخراج می‌کنند. او دو مرد را برای بررسی فرستاد. آنان بازگشتند و گزارش دادند که کوه‌ها برای یک ارتش بیش از حد ناهموارند، و لشکرکشی به راه خود ادامه داد. در سال 1567 هرناندو مویانو، گروهبان لشکرکشی خوان پاردو، با متحدان بومی از دژ اسپانیایی خوارا بیرون زد و به شهرک‌های چیسکا در مناطق مرتفع حمله کرد؛ او شمار کشته‌هایی را ادعا کرد که مورخان آن را اغراق‌آمیز می‌دانند. باستان‌شناسان پیشنهاد کرده‌اند یکی از آن شهرک‌ها نزدیک چشمه‌های نمک در سالت‌ویل امروزی، ویرجینیا قرار داشت که این امر چیسکا‌ها را در تقاطع تجارت منطقه‌ای نمک و مس قرار می‌دهد.

در چند دهه کوهستان را ترک کردند. تا دهه 1620 مقامات اسپانیایی در فلوریدا از دسته‌های چیسکا می‌نوشتند که از میان استان‌های مأموریتی تیموکوآ و آپالاچی عبور می‌کنند، گاهی به‌عنوان بازرگان و متحدان گاه‌به‌گاه، و اغلب به‌عنوان غارتگرانی که اسیر می‌گرفتند و شهرک‌های مأموریتی را آشفته می‌کردند. تا حدی آنان را در برانگیختن شورش آپالاچی در 1647 مقصر دانستند. در 1677 نیرویی از آپالاچیِ مسیحی به سوی غرب حرکت کرد و یک شهرک چیسکایی حصاردار نزدیک رود چوکتاهاچی را تسخیر کرد؛ این لشکرکشی با جزئیاتی نادر شناخته می‌شود، زیرا رهبران آپالاچی روایت خود از آن را دیکته کردند. پس از آن نام چیسکا کم‌رنگ می‌شود. بازماندگان به سوی شهرک‌های کریک و سواحل خلیج پراکنده شدند و بعدها شهرک‌های یوچی در برخی از همان سرزمین‌ها ظاهر می‌شوند.

زبانشان جز چند نام ثبت نشد، پس پیوند با یوچی بر جغرافیا و زمان‌بندی استوار است، نه بر واژگان. اگر این پیوند درست باشد، میراث چیسکا‌ها در یوچی‌های اوکلاهما زنده است که امروز بیشترشان در ملت ماسکوگی ثبت‌نام شده‌اند و می‌کوشند زبانی را زنده نگه دارند که با هیچ زبان شناخته‌شدهٔ دیگری خویشاوند نیست. و اگر درست نباشد، چیسکا‌ها یکی از شمار زیادی از مردمان جنوب شرقی‌اند که استقلالشان در آشوب پس از تماس با اروپایی‌ها پایان یافت: آواره، جذب‌شده، و بیشتر از راه اسناد دشمنانشان به یاد آورده می‌شوند.