اروتیک باناک‌ها

بانوک‌ها بیش از آنکه با یک سرزمین مادری تعریف شوند، با یک جابه‌جایی تعریف می‌شوند. آنان در آغاز از پایوت‌های شمالی بودند، مردمی از سرزمین درمنه‌زار در جایی که امروز شمال ایالت نوادا و جنوب‌شرقی ایالت اورگان است، و در مقطعی در قرن هفدهم یا هجدهم، در حالی که اسب را تازه به دست آورده بودند، به سوی شرق به دشت رود اسنیک پیش رفتند و در میان شوشون‌های شمالی ساکن شدند. تقریباً همه چیز دیگر از همین ناشی می‌شود. آنان با شوشون‌ها شکار کردند، با آنان اردو زدند، با آنان وصلت کردند، در کنارشان جنگیدند و هر کمیسر معاهده‌ای که از آن منطقه گذشت، آنان را همراه شوشون‌ها شمرد. آنچه نکردند، تغییر زبان بود. بانوک گویشی از پایوت شمالی است، در شاخه نومیک غربی از خانواده اوتو-آزتکی. شوشونی به نومیک مرکزی تعلق دارد. این دو زبان پسرعموی یکدیگرند نه دوقلو، و گویشور یکی، زبان دیگری را به سادگی نمی‌فهمد. دو قرن اردوگاه مشترک، خویشاوندی مشترک و ذخیره‌گاه مشترک، این تفاوت را از میان نبرده است.

اسب به آنان سرعت داد و از ایشان قدرتی در منطقه ساخت. برای شکار گاومیش به شرق تا وایومینگ و مونتانا می‌رفتند، در فصل مهاجرت ماهی‌های آزاد در رود اسنیک و شاخه‌های آن به صید می‌پرداختند، و هر بهار به دشت‌های کاماس بازمی‌گشتند، جایی که زنان پیاز گل‌آبی را که خانواده‌های حوضه بزرگ را در زمستان سرپا نگه می‌داشت، از خاک می‌کندند. کاماس دلیل جنگ بود. معاهده 1868 که در فورت بریجر امضا شد، بانوک‌ها را به ذخیره‌گاه فورت هال در جنوب‌شرقی آیداهو مقید کرد و، آن‌گونه که خودشان فهمیده بودند، محل کندن پیازشان در دشت کاماس را برایشان باقی گذاشت. اما متن رونویس‌شده معاهده، دشت کانزاس نوشته بود، لغزش قلم یک منشی که برای همه جز بانوک‌ها به‌صرفه از آب درآمد. مهاجران خوک‌هایشان را در دشت چراندند، خوک‌ها پیازها را از دل خاک خوردند، جیره‌ها در فورت هال ناچیز بود و در سال 1878 بافالو هورن قیامی را رهبری کرد که به سوی غرب تا اورگان کشیده شد و در کمتر از چهار ماه به پایان رسید. او در هفته‌های نخست آن کشته شد.

فورت هال هنوز جایی است که بانوک‌ها در آن هستند، ذخیره‌گاهی با بیش از نیم میلیون آکر، بالای رود اسنیک نزدیک پوکاتلو، که یک شورای تجاری منتخب و مشترک با شوشون‌ها آن را اداره می‌کند. رقص خورشید همچنان پاس داشته می‌شود. جشنواره شوشون-بانوک هر ماه اوت محوطه را از رقصندگان، بازیکنان بازی دست و سوارکاران مسابقه امدادی بومی از سراسر غرب پر می‌کند. دشوارترین چیز برای نگه داشتن، زبان است: گویشوران روان بانوک اندک‌اند و بیشترشان سالخورده‌اند، و قبایل هم شوشونی و هم بانوک را آموزش می‌دهند، جامعه‌ای که دو زبان را با بودجه‌ای پیش می‌برد که بیشتر جوامع صرف یک زبان می‌کنند.