اروتیک آپالاچی‌ها

آپالاچی‌ها مردمی کشاورز با زبانی از خانواده‌ی زبان‌های موسکوگی بودند که در منطقه‌ی پن‌هندل فلوریدا (بخش شمال‌غربی این ایالت) زندگی می‌کردند و قرن‌ها بر آن سرزمین تسلط داشتند، تا آنکه در سال 1704 غارتگرانی که با انگلیسی‌ها هم‌پیمان بودند شهرهایشان را از هم پاشیدند. امروز نوادگانشان در مرکز لوئیزیانا زندگی می‌کنند، جایی که جامعه‌ای سازمان‌یافته به نام گروه تالیمالی از سوی ایالت به رسمیت شناخته شده است، هرچند دولت فدرال آن را به رسمیت نمی‌شناسد. قلمرو آپالاچی‌ها میان رودخانه‌های آوسیلا و اوکلاکونی، در سر خلیج آپالاچی، قرار داشت، و اصلاً شبیه بوته‌زار شنی‌ای نبود که بیشتر مردم هنگام فکر کردن به فلوریدا تصور می‌کنند. تپه‌های رس قرمزرنگ اطراف تالاهاسی امروزی خاکی عمیق و قابل کشت داشتند، و آپالاچی‌ها با سخت‌کوشی در آن کشت می‌کردند و مازاد ذرتی تولید می‌کردند که هم آنان را ثروتمند می‌کرد و هم به هدفی وسوسه‌انگیز برای حمله بدل می‌ساخت. نیاکان آنان مجموعه‌ی تپه‌های خاکی دریاچه‌ی جکسون را ساختند و نخبگان خود را همراه با زیورآلات مسی کوبیده به خاک سپردند. تا قرن شانزدهم، در میان همسایگان و سپس در میان اسپانیایی‌ها، آنان به تیراندازانی هراس‌انگیز شهرت یافته بودند که هرگز عقب‌نشینی نمی‌کردند: پانفیلو د نارواز در سال 1528 ناآگاهانه و سردرگم به سرزمینشان پا گذاشت و با عجله آن را ترک کرد، و هرناندو د سوتو زمستان 1539 را با اشغال شهر اصلی آنان، آنهایکا، گذراند.

فرانسیسکن‌ها در سال 1633 رسیدند و مراکز تبلیغی اینجا به شیوه‌ای ریشه دواندند که در جاهای دیگر جنوب‌شرقی به‌ندرت رخ داد. در عرض یک نسل، ولایت آپالاچی به انبار غله‌ی فلوریدای اسپانیایی بدل شد و ذرتش به شرق حمل می‌شد تا خوراک سنت آگوستین را تأمین کند. سن لوئیس د تالیمالی نیز به‌عنوان پایتخت غربی مستعمره خدمت می‌کرد: شهری مشترک میان اسپانیایی‌ها و آپالاچی‌ها که خانه‌ی شورایش، بنایی گرد از تیرک و کاه، می‌توانست حدود دو هزار نفر را در خود جای دهد. غسل تعمید به معنای دست کشیدن از همه‌چیز نبود. آپالاچی‌ها بازی توپ خود را ادامه دادند، رقابتی خشن میان شهرها با توپی کوچک از پوست آهو و تیرکی برای دروازه که بر فرازش آشیانه‌ی عقابی بود، رقابتی که شرط‌بندی سنگینی روی آن بسته می‌شد و بر بازیکنان سخت می‌گذشت، تا آنکه یک راهب در سال 1676 رساله‌ای علیه آن نوشت و موفق شد آن را ممنوع کند. در سال 1688 رؤسای آپالاچی نامه‌ای به پادشاه اسپانیا فرستادند که به زبان خودشان نوشته شده بود و امروز به‌عنوان یکی از بسیار معدود متون موجود به زبان آپالاچی باقی مانده است. پایان کار شتابان رسید. در سال 1704 جیمز مور با نیروهای شبه‌نظامی کارولینا و متحدان کریک از سراسر این ولایت گذشت، مراکز تبلیغی را به آتش کشید و هزاران نفر را به بردگی برد، و بازماندگان به سوی سنت آگوستین، پنساکولا، موبایل و سرانجام رود رد در لوئیزیانا پراکنده شدند. این زبان در قرن نوزدهم از میان رفت. اما نام آن از میان نرفت: حدس یک نقشه‌نگار آن را چند صد مایل به شمال برد و کوه‌های آپالاچی هنوز آن را بر خود دارند.