اروتیک کالوساها

کالوساها قرن‌ها پیش از تماس با اروپاییان بر جنوب غربی فلوریدا فرمان راندند و تا دهه‌ی 1760s به‌عنوان یک قوم از میان رفتند، زمانی که آخرین چند صد نفرشان همراه با اسپانیایی‌های در حال ترک به کوبا رفتند. خانواده‌های پراکنده در کوبا و برخی که در سمینول نوپا جذب شدند، ممکن است تبارشان را حمل کنند، اما ردیابی این رشته دشوار است. آنچه آنان را شگفت‌انگیز کرد، بیان آن آسان و توضیحش دشوار است: بدون کشاورزی یکی از قدرتمندترین زعامت‌های قبیله‌ای آمریکای شمالی را ساختند. نه ذرت، نه لوبیا، نه مزرعه. مصب‌های Charlotte Harbor، Pine Island Sound و Estero Bay آن‌قدر پربار بودند که ماهی کفال، پین‌فیش و صدف‌ها بتوانند شهرک‌های دائمی، اشرافیت موروثی، قدرت نظامی واقعی و یک رئیس عالی را که از بیش از پنجاه شهرک یا بیشتر در شبه‌جزیره‌ی جنوبی خراج می‌گرفت، پایدار نگه دارند.

آنان زمین خود را مهندسی کردند. جنوب فلوریدا تقریباً هیچ سنگی ندارد، پس کالوساها با صدف ساختند: تپه‌ها، پله‌ها، جاده‌های مرتفع و کانال‌هایی که از میان جزایر و باتلاق‌ها کنده شده بودند، که برخی از آن‌ها تا چند مایل قابل کشتی‌رانی بودند. پایتخت آنان، Calos، در Mound Key واقع در Estero Bay بود، جایی که باستان‌شناسان حیاط‌های آبی مهندسی‌شده را شناسایی کرده‌اند، یعنی حوضچه‌های دیواربندی‌شده کنار خانه‌ی پادشاه که به نظر می‌رسد ماهی را زنده نگه می‌داشتند. ابزار، سلاح و زیورآلات از صدف، استخوان و چوب بود. در Key Marco، گل‌ولای آب‌گرفته آنچه معمولاً می‌پوسد را حفظ کرد: ماسک‌های نقاشی‌شده، پیکره‌های حیوانات حکاکی‌شده و اشیای آیینی که در هیچ جای دیگر منطقه همتایی ندارند.

زبانشان کاملاً ناشناخته است. کمتر از دوازده واژه تاکنون به نوشتار درآمده، و هیچ چیز به‌طور قانع‌کننده‌ای آن را به زبان‌های موسکوگی یا هر خانواده‌ی زبانی دیگری پیوند نمی‌دهد، از این رو طبقه‌بندی نشده باقی مانده است. کشیشان اسپانیایی اعتقاد به سه روح برای هر فرد را ثبت کردند که یکی از آن‌ها با بدن می‌ماند، یعنی می‌شد در کنار قبر با مردگان مشورت کرد. Ponce de Leon در 1513 با قایق‌های جنگی آنان روبه‌رو شد و در 1521 بازگشت تا زخمی را که جانش را گرفت دریافت کند. Menendez de Aviles در 1566 با رئیسی که اسپانیایی‌ها او را Carlos می‌نامیدند مذاکره کرد و یک هیئت مبلغ یسوعی را در پایتخت برپا کرد؛ این هیئت حدود دو سال دوام آورد و به اعدام دو رئیس انجامید و هیچ گرویده‌ای نداشت. کالوساها همچنین از غارت کشتی‌های غرق‌شده در امتداد Keys ثروتمند شدند و طلای اسپانیایی و اسیران اسپانیایی در اختیار داشتند. آنچه سرانجام آنان را شکست، فتح نبود، بلکه یورش‌های برده‌گیری توسط دسته‌های کریک و یامازی بود که از کارولینا مسلح شده بودند، و همه‌گیری بیماری درست پشت سر آن آمد.