اروتیک موناکان

موناکان مردمان بومی منطقه‌ی پیدمونت در ایالت ویرجینیا هستند، سرزمین تپه‌ماهوری غرب خط آبشارها که در آن رودخانه‌ی جیمز دیگر قابل کشتیرانی نیست. برای انگلیسی‌های جیمزتاون، آن خط مرز جهان پاوهاتان بود. فراتر از آن، ملتی دیگر با زبانی متفاوت و سابقه‌ای طولانی از درگیری با رؤسای پاوهاتان که پایین‌دست رودخانه بودند، زندگی می‌کرد. امروز ملت بومی موناکان در کوه بیر، در شهرستان آمهرست، مرکز دارد؛ بخشی تپه‌ای از بالادست جیمز. این جامعه پس از آن‌که تقریباً همه‌چیز از آن گرفته شده بود، در آنجا دوام آورد.

پیش از تماس با اروپاییان، شهرک‌های موناکان در کنار جیمز و رودخانه‌هایی که به آن می‌ریزند، قرار داشتند. شهر اصلی، راساوک، جایی بود که ریوانا به جیمز می‌پیوست. موناکان و متحدانشان مانهوآک به زبان‌هایی سخن می‌گفتند که معمولاً در شمار زبان‌های سیوانی طبقه‌بندی می‌شود. این ویژگی آنان را از گویندگان زبان‌های آلگونکی در دشت ساحلی جدا می‌کرد و به توتلو، ساپونی و دیگر مردمان جنوب پیدمونت پیوند می‌داد. از زبان موناکان بسیار کم به نوشتار درآمده و امروز دیگر گفته نمی‌شود. نیاکانشان تپه‌های آرامگاهی را لایه‌لایه می‌ساختند و نسل‌به‌نسل بر آن‌ها می‌افزودند. توماس جفرسون یکی از آن‌ها را نزدیک ریوانا کاوش کرد و آن کاوش اغلب سرآغاز باستان‌شناسی نظام‌مند در آمریکا خوانده می‌شود.

گسترش استعماری، همه‌گیری‌ها و جنگ، شهرک‌های پیدمونت را در اواخر سده‌ی هفدهم و اوایل سده‌ی هجدهم از هم پاشید. برخی از موناکان با توتلو و ساپونی درآمیختند که بعدها به شمال کوچیدند. در سال 1700، پناهندگان هوگنوت فرانسوی بر محل شهری متروک از موناکان مستقر شدند و نام مکان ویرجینیایی مانکین از همین‌جا آمده است. دیگران به تپه‌های شهرستان آمهرست عقب نشستند. در آغاز سده‌ی بیستم، کلیسای اسقفی در کوه بیر یک مأموریت دینی گشود و مدرسه‌اش برای دهه‌ها تنها آموزش در دسترس کودکان موناکان در دوران جداسازی نژادی بود. از این رو پیوندهای اسقفی هنوز در جامعه ریشه‌دارند و زمین مأموریت از آن پس به قبیله بازگردانده شده است.

سخت‌ترین فصل روی کاغذ جنگیده شد. بر پایه‌ی قانون یکپارچگی نژادی ویرجینیا در سال 1924، ثبت‌کننده‌ی رسمی ایالت، والتر پلکر، ویرجینیایی‌های بومی را در سوابق تولد و ازدواج به «رنگین‌پوست» تغییر داد و به‌ویژه با خصومت خاصی خانواده‌های شهرستان آمهرست را هدف گرفت. یک پژوهش اصلاح نژاد در سال 1926 با عنوان ویرجینیایی‌های دورگه همان جامعه را نشانه گرفت. بسیاری از خانواده‌ها ترجیح دادند ویرجینیا را ترک کنند تا زیر آن برچسب‌ها زندگی نکنند. سوابق دست‌کاری‌شده، به شناسایی قبیله به نبردی دهه‌ها طولانی بدل کرد: ویرجینیا در سال 1989 قبیله را به رسمیت شناخت و شناسایی فدرال در سال 2018 آمد. از آن زمان، ملت موناکان بر یک سازمان آب منطقه‌ای فشار آورده تا ایستگاه پمپاژ برنامه‌ریزی‌شده را از محل راساوک دور کند. جشنواره‌ی سالانه‌ی پاوو، مردمی را زنده نگه می‌دارد که مقامات زمانی کوشیدند آن‌ها را از سوابق پاک کنند.