اروتیک کرس

کرس بیشتر یک قوم واحد نیست، بلکه یک زبان مشترک است. هفت پوئبلو در نیومکزیکو به زبان کرسی سخن می‌گویند، زبانی که هیچ خویشاوندی اثبات‌شده‌ای با هیچ زبان دیگری ندارد، و هر یک از این پوئبلوها ملتی مستقل با دولت و قدیس حامی خاص خود است. آنچه آنها را به هم پیوند می‌دهد گفتار، روایتی مشترک از پیدایش آنان در این جهان، و شیوه‌ای برای سازمان‌دهی زندگی روستایی است که بیش از چهار قرن حکومت اسپانیایی، مکزیکی و آمریکایی را پشت سر گذاشته است. پوئبلوها به دو شاخه تقسیم می‌شوند. کرس‌های غربی آکوما هستند که شهر کهن آن بر فلاتی از سنگ ماسه‌ای بیش از 800 سال پابرجا بوده، و لاگونا، خوشه‌ای از روستاها در کنار رودخانه سن خوزه. کرس‌های شرقی در کنار رود ریو گرانده در کوچیتی، سن فلیپه و سانتو دومینگو که کیوا نیز نامیده می‌شود زندگی می‌کنند، و در کنار رودخانه خیمز در زیا و سانتا آنا که خود را تامایا می‌نامد. همسایگانشان به زبان‌های تیوا، تیوی، توآ، زونی، ناواهو یا آپاچی سخن می‌گویند و هیچ‌یک از آنها با کرسی خویشاوندی ندارد. شکل غربی و شرقی این زبان آنقدر با هم تفاوت دارند که برخی زبان‌شناسان آنها را دو زبان به شمار می‌آورند. چند پوئبلو این زبان را شفاهی نگه داشته‌اند و غریبه‌ها را از ضبط آن بازمی‌دارند، در حالی که یک مدرسه غوطه‌وری زبان در کوچیتی آن را به کودکان خردسال آموزش می‌دهد.

تاریخ اینجا لبه‌های تیزی دارد. در سال 1599 سربازان خوان د اونیاته به آکوما یورش بردند تا خون برادرزاده‌اش و چند تن از مردانش را بگیرند. آنان صدها تن را کشتند و بازماندگان را به بردگی محکوم کردند، و مردان بالای 25 سال به از دست دادن یک پا محکوم شدند. شهرهای کرس به شورش پوئبلو در سال 1680 پیوستند که اسپانیایی‌ها را برای دوازده سال از منطقه بیرون راند، و لاگونا حدود سال 1699 به‌طور رسمی توسط پناهندگانی بنیان نهاده شد که پس از بازگشت اسپانیایی‌ها دوباره گرد هم آمدند. عصاهای نقره‌پوشی که آبراهام لینکلن در سال 1863 به فرمانداران پوئبلو داد هنوز از یک فرماندار به فرماندار بعدی منتقل می‌شود. قرن بیستم معدن اورانیوم جکپایل را به زمین‌های لاگونا آورد و سدی فدرال که نشت آبش مزارع کوچیتی را آب‌گرفته کرد. در تمام این دوران، دین بر دو مسیر جریان داشت. هر پوئبلو روز قدیس کاتولیک خود را با رقص‌های عمومی گرامی می‌دارد، و رقص ذرت در سانتو دومینگو در 4 اوت صدها رقصنده را گرد می‌آورد. زیر این لایه، زندگی آیینی کهن‌تری از تبارهای مادرتبار، انجمن‌های درمانگر و، در پوئبلوهای شرقی، گروه‌های جفتی کیوای فیروزه و کدو جریان دارد. بخش عمده آن برای غریبه‌ها بسته است و عکاسی در بیشتر رقص‌ها ممنوع است. صنایع دستی هویت را به بیرون می‌برند: سفال آکوما با دیواره نازک و نقش‌های رنگین ظریف، طبل‌های کوچیتی، پیکره‌های راوی که هلن کوردرو نخستین بار در سال 1964 شکل داد، و منجوق‌دوزی هیشی سانتو دومینگو. لاگونا رمان‌نویس لزلی مارمون سیلکو و دب هالند، نخستین وزیر بومی آمریکایی در کابینه، را پرورش داد.