اروتیک چلاملاها

شیلامیلا گروهی از کالاپویا بودند که در امتداد رود Long Tom، در سمت غربی دره ویلامت در ایالت اورگن زندگی می‌کردند، تا اینکه انتقال اجباری بر اساس معاهدات در دهه 1850 به زندگی آنان در آنجا پایان داد. امروز نوادگان ایشان بخشی از Confederated Tribes of Grand Ronde هستند. انگلیسی‌زبانان آنان را گروه Long Tom می‌نامیدند، به نام رودخانه آرام و باتلاقی که از پای‌کوه‌های Coast Range سرچشمه می‌گیرد و به ویلامت می‌ریزد. امروزه این سرزمین از شهرهای ونتا و جانکشن سیتی می‌گذرد و بخشی از آن زیر آب مخزن فرن ریج قرار دارد.

آنچه شیلامیلا را از سایر کالاپویاها متمایز می‌کرد، بیشتر محل زندگی و نحوه سخن گفتنشان بود. آنان لهجه ویژه خود را از کالاپویایی مرکزی داشتند، یکی از سه زبان خویشاوند در خانواده کوچک کالاپویایی، که تنها در حوزه‌های آبی ویلامت و بالادست آمپکوا گفته می‌شد. گویشوران سیوسلاو و آلسیا در آن سوی جبال Coast Range زندگی می‌کردند، قبیله مولالا تپه‌های پای‌کوهستان کاسکید را در شرق در اختیار داشت و قلمرو چینوکی از پایین‌دست رودخانه، نزدیک آبشارهای ویلامت، آغاز می‌شد. در درون دره، فرقه‌های کالاپویا با یکدیگر ازدواج می‌کردند، داد و ستد داشتند و به شیوه‌ای تقریباً یکسان زندگی می‌کردند، اما هر فرقه به جویبار مخصوص خود وابسته بود. زندگی معنوی نیز در همان سرزمین جریان داشت: جوانان به تنهایی به جست‌وجوی روح نگهبان می‌رفتند و مردم برای درمان به شامان‌ها روی می‌آوردند و از آسیبی که نیروی آنان می‌توانست برساند، بیم داشتند.

آتش پایه این شیوه زندگی بود. خانواده‌های کالاپویا در اواخر تابستان کف دره را می‌سوزاندند. این کار چمنزارها را باز نگه می‌داشت و بیشه‌های بلوط را پراکنده، و زمین را برای برداشت پیاز کاماس، بلوط و دانه‌های روغنی گیاه تارویید آماده می‌کرد که از گیاهان سوخته به درون سبدها کوبیده می‌شدند. کاماس به آرامی در تنورهای خاکی پخته می‌شد و گوزن‌هایی که به سوی رشد تازه کشیده می‌شدند، در فضای باز شکار می‌شدند. وقتی مهاجران آمریکایی در دهه 1840 رسیدند، دره شبیه باغ را به‌عنوان هدیه طبیعت ستودند. در حقیقت، این چشم‌انداز نتیجه نسل‌ها سوزاندن عمدی بود.

فروپاشی از پیش آغاز شده بود. همه‌گیری‌های مالاریا در اوایل دهه 1830، که احتمالاً در امتداد مسیرهای تجارت پوست پخش شد، طی چند سال بیشتر کالاپویاها را از میان برد. سپس بازماندگان با موجی از شهرک‌نشینانی روبه‌رو شدند که زمین می‌طلبیدند. در سال 1855 فرقه‌های کالاپویا با معاهده‌ای از دره چشم پوشیدند و در سال 1856 شیلامیلاهای باقی‌مانده به شمال و به محمیه Grand Ronde منتقل شدند. آنان در کنار مولالاها، چینوکی‌ها، آمپکواها و مردم Rogue River زندگی کردند. چینوک واوا، زبان تجاری منطقه، زبان مشترک محمیه شد و کالاپویایی مرکزی در قرن بیستم آخرین گویشوران روان خود را از دست داد. کنگره در سال 1954 وضعیت Grand Ronde را پایان داد و قبیله در سال 1983 بازشناخته شد. شیلامیلاها دیگر به‌عنوان فرقه‌ای جدا وجود ندارند، اما نوادگانشان در Grand Ronde ثبت‌نام شده‌اند و رودخانه Long Tom هنوز سرزمینی را که متعلق به ایشان بود مشخص می‌کند.