اروتیک توهومی

توهوم‌ها مردمی کوچک با زبانی از خانوادهٔ موسکوگی بودند که در پایین‌دست رودخانهٔ تومبیگبی، به شمال خلیج موبیل، در جایی زندگی می‌کردند که امروز جنوب‌غربی ایالت آلاباما نامیده می‌شود. بیشتر از گزارش‌های فرانسوی اوایل سدهٔ هجدهم شناخته می‌شوند و بعدها در همسایگان بزرگ‌ترشان، به احتمال زیاد چاکتاو، ادغام شدند. هرگز جمعیت زیادی نداشتند. آنچه آنان را به‌عنوان یک قوم متمایز کرد، یک مکان و مجموعه‌ای از پیوندهای نزدیک بود: آنان یکی از چند جامعهٔ رودخانه‌ای بودند که در کنار موبیل و نابانیا زندگی می‌کردند، جایی که سامانه‌های رودخانه‌ای تومبیگبی و آلاباما به سوی خلیج تخلیه می‌شوند. این موقعیت آنان را در مسیر هر کسی قرار می‌داد که میان ساحل و داخل جنوب‌شرقی در رفت‌وآمد بود.

زبان خودشان به‌سختی مستند شده است. مشاهده‌گران فرانسوی توهوم و موبیل را خویشاوندان نزدیک می‌دانستند و پژوهشگران عموماً گفتارشان را در خانوادهٔ موسکوگی نزدیک به چاکتاو قرار داده‌اند. زبانی که امروز بیش از همه با این منطقه پیوند دارد چیز دیگری است: «موبیلیان جارگون»، زبان تجاری مبتنی بر موسکوگی که به نام همسایگان موبیل‌شان نام گرفته است. این زبان، تجارت و دیپلماسی را در سراسر ساحل خلیج و در دشت پایین‌دست میسی‌سی‌پی حمل می‌کرد. فرانسوی‌ها تقریباً هیچ‌چیز دربارهٔ دین و آیین توهوم ثبت نکردند. هر آنچه دربارهٔ آن رایج است معمولاً از اقوام همسایهٔ مستندتر گرفته شده است.

ورود فرانسوی‌ها نقطهٔ عطف بود. پیر لو موین دابیرویل و برادرش بینویل حدود سال 1700 به منطقهٔ خلیج موبیل رسیدند و در سال 1702 مستعمره نخستین سکونتگاه خود را در موبیل، در بالادست رودخانه و در دسترس بلده‌های موبیل و توهوم، ساخت. توهوم در زمانی که لوئیزیانای فرانسه با کمبود تدارکات روبه‌رو بود و برای بقا به همسایگان بومی‌اش تکیهٔ زیادی داشت، متحد و شریک تجاری شدند. در دهه‌های بعد، مردمانی که از فلوریدا و جاهای دیگر رانده شده بودند در اطراف موبیل ساکن شدند و توهوم به یکی از جوامع کوچک بسیار در مدار فرانسه تبدیل شد.

این ترتیب در سال 1763 پایان یافت، زمانی که فرانسه در پایان جنگ هفت‌ساله سرزمین‌هایش در شرق میسی‌سی‌پی را به بریتانیا واگذار کرد. چند گروه کوچک متحد در نزدیکی موبیل، به‌جای زیستن زیر حکومت بریتانیا، به غرب کوچ کردند. در اواخر سدهٔ هجدهم، توهوم که از پیش اندک بودند، دیگر به‌عنوان یک گروه متمایز در سوابق استعماری ظاهر نشدند و فرزندانشان در ملت‌های بزرگ‌تر منطقه جذب شدند. امروز هیچ جامعه‌ای نام توهوم را حمل نمی‌کند.

آنچه باقی مانده نامی در نوشته‌های استعماری فرانسوی و نقشی در داستان بنیان‌گذاری موبیل است. توهوم همچنین نمونهٔ مفیدی برای اصلاح تصویر قدیمی ساحل خلیج در سال 1700 به‌عنوان مرزی خالی است. آن نقشه‌ای بود پر از شهرک‌ها، زبان‌ها و پیمان‌ها، و توهوم نیز در آن جای داشتند.