اروتیک واتری

واتری‌ها مردمی بومی از پیدمونت کارولاینا بودند. آنان از دهه‌ی 1500 دست‌کم تا اوایل دهه‌ی 1700 در امتداد رودخانه‌های بالادست آنچه امروز کارولاینای شمالی و کارولاینای جنوبی خوانده می‌شود زندگی می‌کردند. تا آن زمان، جنگ، همه‌گیری بیماری و تجارت استعماری برده آنان را به‌عنوان یک ملت مستقل نابود کرده بود و بازماندگان به کاتاوبا پیوستند. نام آنان بیش از شهرهایشان دوام آورده است. رودخانه‌ی واتری و دریاچه‌ی واتری در کارولاینای جنوبی هنوز این نام را دارند، هرچند بیشتر کسانی که امروز این واژه را به کار می‌برند چیزی درباره‌ی مردمی که پشت آن است نمی‌دانند.

نخستین بار آنان در نوشته‌ها از دید اسپانیایی‌ها ظاهر می‌شوند. در دهه‌ی 1560، کاپیتان اسپانیایی خوان پاردو از مستعمره‌ی سانتا النا در ساحل کارولاینای جنوبی به درون سرزمین لشکر کشید و به شهری به نام گواتاری رسید. مورخان این شهر را به واتری‌ها پیوند می‌دهند و معمولاً آن را بر رود یادکین در کارولاینای شمالی قرار می‌دهند. گزارش‌های اسپانیایی در آنجا زنان را به‌عنوان رهبر نام می‌برند. پاردو کشیشی را در گواتاری گذاشت که ماه‌ها کوشید آموزه‌های کاتولیکی را بیاموزد، یکی از نخستین تلاش‌های تبشیری در داخل جنوب شرقی. اسپانیا به‌زودی به ساحل عقب نشست و این مأموریت اثر ماندگاری نگذاشت. زندگی دینی واتری‌ها در آیین‌های مراسمی که در سراسر جنوب شرقی مشترک بود ریشه‌دار ماند.

زبان آنان تقریباً هرگز نوشته نشد. پژوهشگران معمولاً آن را در شمار زبان‌های سیوانیِ پیدمونت کارولاینا قرار می‌دهند که احتمالاً به کاتاوبایی نزدیک بوده است. با این حال شواهد اندک است و این طبقه‌بندی بیش از واژه‌های ثبت‌شده بر جغرافیا و اتحادهای بعدی استوار است. مانند همسایگانشان، واتری‌ها ذرت، لوبیا و کدو را در دشت‌های رودخانه‌ای کشت می‌کردند و در ارتفاعات به شکار گوزن می‌پرداختند. این شکار بعدها آنان را به تجارت پوست گوزن با کارولاینای انگلیسی کشاند.

یک قرن پس از پاردو، انگلیسی‌ها دوباره با آنان روبه‌رو شدند. جان لدرر در سال 1670 به شهری واتری سر زد. تا زمانی که جان لاوسون در سال 1701 در مناطق داخلی سفر کرد، واتری‌ها به جنوب، به دره‌ی کارولاینای جنوبی که اکنون نام آنان را بر خود دارد، کوچیده بودند. این موقعیت آنان را در دسترس بازرگانان چارلز تاون قرار داد که با تفنگ، پارچه و بومیانی که اسیر شده بودند معامله می‌کردند. یورش‌های بردگی و سوءاستفاده‌ی بازرگانان به شعله‌ور شدن جنگ یاماسی در سال 1715 کمک کرد، قیامی گسترده که واتری‌ها به آن پیوستند. آنان ضعیف‌تر از آن بیرون آمدند. در چند دهه‌ی بعد، خانواده‌های باقی‌مانده‌شان در کاتاوبا ادغام شدند، ملتی که بسیاری از مردمان شکسته‌ی پیدمونت را در خود جای داد. امروزه نوادگان واتری بخشی از ملت سرخپوستان کاتاوبای کارولاینای جنوبی‌اند.