اروتیک کوردالن‌ها

کور دالن‌ها خود را Schitsu'umsh می‌نامند که معمولاً به معنای «کسانی که اینجا یافت شدند» ترجمه می‌شود. نامی که بقیهٔ جهان به کار می‌برد از جای دیگری آمده است: تاجران پوست فرانسوی‌زبان آنان را coeur d'alene به معنای «دلِ درفش» نامیدند، و گفته می‌شود این عبارت اشاره‌ای به تیزی چانه‌زدن آنان بود. هر دو نام ماندگار شدند و این خود چیزی دربارهٔ مردمی می‌گوید که دو قرن را در موضعی ثابت به مذاکره گذرانده‌اند. سرزمین آنان حدود چهار میلیون ایکر از آنچه امروز باریکهٔ شمالی ایداهو، شرق واشنگتن و گوشه‌ای از غرب مونتانا است را در بر می‌گرفت و حول دریاچه‌ای که نام ایشان را بر خود دارد و رودخانه‌هایی که به آن می‌ریزند سازمان یافته بود: کور دالن، سنت جو و اسپوکن. زبانشان، Snchitsu'umshtsn، به شاخهٔ سالیش داخلی تعلق دارد و به زبان‌های اسپوکن و کالیسپل نزدیک است، در حالی که نز پرس‌ها، همسایگان بلافصل جنوبی‌شان، به زبانی از خانواده‌ای کاملاً متفاوت سخن می‌گویند. زمستان به معنای خانه‌های گودالی و غذای ذخیره‌شده بود. بقیهٔ سال با کاماس، بیتررات، هاکلبری، قزل‌آلای گلوبریده و سیب‌زمینی مردابی می‌گذشت، یعنی غده‌ای که در اواخر اکتبر از گل سرد مرداب بیرون کشیده می‌شود و هنوز هم در یک جشن سالانهٔ قبیله‌ای کنده می‌شود. اسب‌ها در اوایل سدهٔ هجدهم رسیدند و ایشان را برای شکار بیسون به شرق و آن سوی کوه‌ها بردند، بی‌آنکه هرگز چنگ خود را از دریاچه سست کنند.

مسیحیت کاتولیک در سال 1842 همراه با یسوعیان وارد شد و قبیله آن را تحقق یک پیشگویی می‌داند و نه فتح: رئیس قبیله، کلاغ چرخان، آمدن مردانی سیاه‌جامه را پیشگویی کرده بود. میسیون قلب مقدس در کاتالدو میان سال‌های 1850 و 1853 با کار قبیله ساخته شد، از ترکه‌های بافته و گل، بی‌آنکه حتی یک میخ در آن به کار رفته باشد، و هنوز کهن‌ترین بنای برپای ایداهو است. هر سال در 15 اوت اعضای قبیله برای جشن عروج مریم پیاده به آنجا می‌روند، زیارتی کهن‌تر از خود ایالت. بقیهٔ میراث سخت‌تر است. در سال 1858 کور دالن‌ها در درهم‌شکستن ستون سرهنگ استپتو نزدیک روزالیای امروزی نقش داشتند، و پاسخ سرهنگ رایت در آن پاییز شامل تیرباران حدود 800 اسب اسیرشده در کرانهٔ رودخانهٔ اسپوکن بود. تقسیم زمین، قرارگاه سرخپوستی را در سال 1909 به روی مهاجران متقاضی زمین گشود و آن را به بخشی کوچک از اندازهٔ پیشین‌اش کاهش داد. سپس یک قرن استخراج نقره در بالادست، سرب، روی و کادمیوم را از راه رودخانهٔ کور دالن به بستر دریاچه فرستاد. قبیله در سال 1991 علیه شرکت‌های معدنی اقامهٔ دعوی کرد و یکی از بزرگ‌ترین اقدامات سوپرفاند کشور را به اجرا واداشت، و در سال 2001 دیوان عالی کشور مالکیت آن را بر بستر جنوبی دریاچه تأیید کرد. امروز حدود 2,300 عضو ثبت‌نام‌شده این‌ها را اداره می‌کنند: یک دولت در پلامر، یک کازینوی تفریحی در وورلی، یک مدرسهٔ قبیله‌ای و یک مرکز بهداشتی، و یک برنامهٔ زبانی که زبانی سالیشی را که نزدیک بود کاملاً خاموش شود بازسازی می‌کند.