اروتیک ناکوگدوچی

ناکوگدوچه‌ها قومی از کادو بودند که به کنفدراسیون هاسینای تعلق داشتند و در سرزمین کاج و درختان پهن‌برگ شرق تگزاس، در حوالی محل شهر کنونی ناکوگدوچس، کشاورزی می‌کردند. آنان از مدت‌ها پیش از تماس با اسپانیایی‌ها تا اوایل سده نوزدهم در این منطقه می‌زیستند، زمانی که بیماری و آوارگی آنان را در گروه‌های همسایه کادو ادغام کرد. نوادگانشان امروز شهروندان ملت کادوی اوکلاهاما هستند. آنان هرگز گروه بزرگی نبودند، اما در نزدیکی لبه شرقی جهان هاسینای زندگی می‌کردند، بر مسیری که میان اسپانیایی‌ها در تگزاس و فرانسوی‌ها در ناکیتوش می‌گذشت، و همین موقعیت تقریباً همه‌چیز را در سرنوشت آنان شکل داد.

ناکوگدوچه‌ها نیز مانند دیگر هاسینای‌ها در مزارع پراکنده زندگی می‌کردند نه در روستاهای فشرده: خانه‌های بلند و کندوشکل از تیرک و پوشش علف که در میان مزارع ذرت، لوبیا، کدو و آفتابگردان قرار داشتند. آنان به گویش هاسینای زبان کادو سخن می‌گفتند، از شاخه جنوبی خانواده زبانی کادویی، که از دور با ویچیتا، پاونی و آریکارا در دشت‌ها خویشاوند بود. امور اجتماعی از طریق رئیسی موروثی به نام کادی اداره می‌شد، در حالی که کل هاسینای به کاهن اعظمی به نام زینسی رجوع می‌کردند که آتشی همیشگی را در معبدی نگه می‌داشت و از سوی مردم با موجود برتر سخن می‌گفت. تپه خاکی‌ای که در درون شهر امروزی باقی مانده نشان می‌دهد که نیاکان کادو قرن‌ها پیش از ورود هر اروپایی در آن سرزمین مراکز آیینی می‌ساختند.

در سال 1716 فرانسیسکن‌های اسپانیایی هیئت مذهبی نوسترا سنیورا د گوادالوپه را در میان آنان بنیاد نهادند، نه چندان برای جذب گروندگان، که شمارشان اندک بود، بلکه بیشتر برای برافراشتن پرچم در برابر لوئیزیانای فرانسوی. ناکوگدوچه‌ها هدایا را پذیرفتند، دین خود را نگه داشتند و به داد و ستد با فرانسوی‌ها ادامه دادند. هیئت مذهبی در سال 1719 برای مدتی کوتاه رها شد، در سال 1721 دوباره برپا شد و در سال 1773 برای همیشه تعطیل شد، هنگامی که اسپانیا از شرق تگزاس عقب نشست. مهاجرانی به رهبری آنتونیو خیل ای باربو در سال 1779 بازگشتند و شهر ناکوگدوچس را بر محل قدیمی هیئت مذهبی ساختند. تا آن زمان، همه‌گیری‌ها کار خود را کرده بودند. بازماندگان به شمال رفتند و با دیگر هاسینای‌ها ادغام شدند، و کادوهای باقی‌مانده تگزاس در دهه 1850 به منطقه حفاظت‌شده برازوس رانده شدند و سپس در سال 1859 با راهپیمایی اجباری به قلمرو سرخ‌پوستان کوچانده شدند.

نامشان پس از آنکه دیگر قومی جداگانه نبودند باقی ماند. این نام بر یک شهرستان و شهری نقش بسته که خود را قدیمی‌ترین شهر تگزاس معرفی می‌کند، و خود واژه تگزاس از تایشا گرفته شده است، واژه‌ای در زبان هاسینای به معنای دوست یا متحد. میراث زنده‌شان در اوکلاهاما است، جایی که مردم کادو هنوز آوازهای رقص بوقلمون را می‌خوانند که ترانه‌هایش تاریخ قبیله را در خود دارد، و نام هاسینای را همچنان به کار می‌برند.