اروتیک اینوپیات

اینوپیات‌ها اینوئیت‌های شمال دورافتادهٔ آلاسکا هستند، و نامی که برای خود به کار می‌برند یعنی مردمان واقعی. روستاهای آنان در امتداد بیرونی‌ترین سواحل ایالات متحده قرار دارند، از Norton Sound و تنگه‌ی Bering Strait، تا بالا به سمت دریای Chukchi و تا Utqiaġvik در انتهای شمالی قاره، سپس به سمت شرق در امتداد دریای Beaufort به سوی کانادا. گروه کوچک‌تری در داخل کشور، یعنی Nunamiut در Anaktuvuk Pass، در رشته‌کوه Brooks Range زندگی می‌کند و زندگی‌اش را بر شکار گوزن شمالی بنا نهاده، نه بر دریا. آنچه ساحل و داخل را به هم پیوند می‌دهد زبان، خویشاوندی و از همه مهم‌تر نهنگ بوهد است که خدمه‌های ساحلی از قایق‌های پوستی بیش از هزار سال است آن را شکار می‌کنند و هنوز هم بر اساس سهمیه‌ای که خودشان برای خود مذاکره کرده‌اند شکارش می‌کنند.

اینوپیاتی به شاخهٔ اینوئیت از خانوادهٔ Eskaleut تعلق دارد، که یک انتهای زنجیره‌ای از گویش‌هاست که از شمال کانادا تا گرینلند امتداد دارد. یک بزرگسال مسن از Point Hope می‌تواند با تلاش، گوینده‌ای از Nunavut را دنبال کند. زبان‌های Yupik در جنوب خویشاوند آن‌ها هستند، اما با هم متقابلاً قابل فهم نیستند. گویشوران مسلط امروزه عمدتاً بزرگسالان مسن‌اند، و ناحیه‌های آموزشی North Slope و Northwest Arctic کلاس‌های غوطه‌ورسازی ایجاد کرده‌اند تا این روند را معکوس کنند. مسیحیت در دههٔ 1890 همراه با مبلغان آمد و بر اساس فرقه‌ها تقسیم شد: منطقهٔ North Slope عمدتاً پرزبیتری شد، منطقهٔ Kotzebue کوئیکر شد و Point Hope اسقفی شد. باورهای قدیمی‌تر دربارهٔ حیوانات از میان نرفتند، بلکه در شکار ادغام شدند. هنوز هم بر این باورند که نهنگ خود را به خدمه‌ای می‌بخشد که رفتار درستی داشته باشد، و همسر ناخدا هنوز در روزی که نهنگی به ساحل کشیده می‌شود وظایف آیینی دارد.

قرن گذشته با سرعت پیش رفت. صیادان تجاری نهنگ، جمعیت بوهد را نابود کردند، همه‌گیری‌ها روستاها را خالی کردند، و در سال 1958 دولت فدرال پیشنهاد کرد برای حفر بندرگاهی نزدیک Point Hope بمب‌های هسته‌ای منفجر شود، طرحی که روستاییان در خنثی کردنش کمک کردند. تسویهٔ ادعاهای زمین در سال 1971 شرکت‌های منطقه‌ای با پول واقعی ایجاد کرد، و بلدیهٔ North Slope که در سال 1972 تشکیل شد، از میادین نفتی Prudhoe Bay مالیات گرفت تا مدرسه، درمانگاه و آب لوله‌کشی‌شده را در جایی بسازد که هیچ‌کدام وجود نداشت. هنگامی که کمیسیون بین‌المللی نهنگ‌داری در سال 1977 برای ممنوع کردن شکار بوهد اقدام کرد، ناخدایان شکار سازماندهی شدند، پای میز مذاکره رفتند و سهمیهٔ معیشتی را که هنوز شکار را اداره می‌کند به دست آوردند. Nalukataq، جشن ماه ژوئن که در آن نهنگ فصل میان همه تقسیم می‌شود و مردم از روی پتوی پوستی به هوا پرتاب می‌شوند، نقطهٔ ثابت سال باقی مانده است. Kivgiq، جشن پیام‌آور، در سال 1988 پس از دهه‌ها سکوت احیا شد. خالکوبی چانهٔ زنان، یعنی سه خط عمودی به نام tavluġun، دوباره توسط نسلی به کار می‌رود که آن‌ها را تنها در عکس‌های قدیمی دیده بود. در همین حال Kivalina و Shishmaref با هر طوفان پاییزی زمین خود را به دریا می‌بازند و جابه‌جایی دیگر فرضیه نیست.