اروتیک تالاپوساها

تالاپوساها یکی از بخش‌های اصلی کریک‌های بالایی بودند: زنجیره‌ای از شهرهای ماسکوجی در امتداد رودخانهٔ تالاپوسا، در منطقه‌ای که امروز مرکز-شرق ایالت آلاباما خوانده می‌شود. اروپاییان از اواخر قرن هفدهم میلادی تا زمانی که ایالات متحده در دهه 1830 آنان را به سوی غرب راند، با آنان آشنا بودند. آنان منقرض نشدند. فرزندانشان شهروندان ملت ماسکوجی (کریک) در ایالت اوکلاهوما هستند و نام شهر تولسا از تالاسی، یکی از شهرهای کنار رودخانه‌شان، گرفته شده است که شاخهٔ لوچاپوکای آن را به غرب آورد.

ماهیت گروه‌بودنشان جغرافیا و سیاست بود، نه خون. واحد پایهٔ زندگی ماسکوجی تالوا بود، شهری خودمختار با میدان عمومی، شورا و آتش مقدس خود، و تالاپوساها در واقع شهرهای یک رودخانه بودند: تاکابچی، آتاسی، تالاسی، هوی‌ثلواولی، فوسی‌هاچی، کولومی و دیگران. تاکابچی سنگین‌ترین بود و از چهار شهر مادر کنفدراسیون کریک به شمار می‌رفت، و تکومسه در سال 1811 در میدان آن استدلال خود را برای اتحاد میان قبیله‌ای مطرح کرد. باستان‌شناسان این شهرها را به فرمانروایی‌های میسیسیپی پیوند می‌دهند که پیش از تماس با اسپانیایی‌ها همان دشت‌های کناررودخانه‌ای را کشت می‌کردند. بیشتر تالاپوساها به زبان ماسکوجی سخن می‌گفتند که از خانوادهٔ ماسکوجی است. همسایگانشان در محل تلاقی رودخانه، در پایین‌دست، به زبان‌های آلاباما و کواسائتی سخن می‌گفتند که خویشاوند بودند اما متقابلاً قابل فهم نبودند، و یک شهر شونی دهه‌ها در میان آنان قرار داشت.

نسب از راه مادر جاری بود و عضویت در تیره تعیین می‌کرد با چه کسی می‌توان ازدواج کرد و چه کسی خون تو را خواهد گرفت. زندگی مذهبی حول جشن ذرت سبز، یا بوسک، می‌چرخید که هنگام رسیدن ذرت برگزار می‌شد. آتش‌های کهنه خاموش می‌شد، آتش تازه‌ای روشن می‌شد، بیشتر تقصیرهای سال گذشته بخشوده می‌شد و هیچ‌کس تا پایان مراسم از محصول تازه نمی‌خورد. تاکابچی مجموعه‌ای از صفحات مسی و برنجی داشت که تنها در بوسک بیرون آورده می‌شد. منشأ آنها هنوز محل بحث است. هنگام ترک سرزمین، شهر آنها را به قلمرو سرخپوستان برد.

تجارت پوست گوزن، تالاپوساها را از دهه 1680 به بازرگانان چارلستون پیوند داد، و پس از آنکه فرانسوی‌ها در سال 1717 دژ تولوز را درست در پایین‌دست ساختند، در بازی دادن امپراتوری‌ها علیه یکدیگر ماهر شدند. این نفوذ با جمهوری آمریکا پایان یافت. در سال 1813 جنبش چوب قرمز شهرهای بالایی را به جنگ داخلی کشاند: تاکابچی در برابر آن زیر محاصره ایستاد، آتاسی توسط شبه‌نظامیان جورجیا سوزانده شد، و در مارس 1814 ارتش اندرو جکسون بیش از 800 جنگجوی چوب قرمز را در هورسشو بند کشت، حلقه‌ای از رودخانهٔ تالاپوسا. معاهدهٔ فورت جکسون حدود 23 میلیون ایکر از کریک‌های خصم و متحد را به یک اندازه از دست داد. معاهدهٔ کوسیتا در 1832 و رانده‌شدن‌ها در 1836 کار را تمام کردند. اپوتله یاهولا، سخنگوی تاکابچی، هزاران نفر از آنان را به قلمرو سرخپوستان برد.