اروتیک میووک‌های خلیج

زبان، میووک خلیج را از دیگران جدا می‌کرد. آنان در بخش داخلی خلیج شرقی زندگی می‌کردند: در دره‌های بلوط پشت تپه‌های اوکلند و برکلی، که تا کوه دیابلو و کرانه‌ی باتلاقی خلیج سوئیسان امتداد داشت. تقریباً همه‌ی کسانی که پیرامونشان می‌زیستند به زبان دیگری سخن می‌گفتند. زبان‌های اوهلون در غرب و جنوب، زبان‌های یوکوت در شرق و زبان پاتوین آن‌سوی آب در شمال رایج بود. میووک خلیج به شاخه‌ی میووک شرقی از خانواده‌ی اوتیان تعلق دارد، بنابراین نزدیک‌ترین خویشاوندان زبانی‌اش در دوردست‌های داخلی، میان میووک دشت و میووک سیرا بودند. اوهلون‌های آن‌سوی خط‌الرأس نیز به زبان‌های اوتیانی سخن می‌گفتند و از نظر زبانی خویشاوندان دوری به شمار می‌رفتند، اما نمی‌توانستند گفت‌وگوی میووک خلیج را دنبال کنند.

هرگز یک ملت واحد میووک خلیج وجود نداشت. سرزمین میان قبیله‌های محلی کوچک و مستقلی تقسیم شده بود که هرکدام چند صد نفر جمعیت داشتند و هرکدام قلمرو خاص خود را داشتند. ساکلان‌ها در دره‌های اطراف لافایت، موراگا و والنات کریک امروزی زندگی می‌کردند، چوپکان‌ها در دره‌ی دیابلو نزدیک کنکورد و ولوون‌ها بر دامنه‌های کوه دیابلو. تاتکان، اومپین و جولپون زمین‌هایی دورتر داشتند. بلوط غذای اصلی بود که برای زدودن تلخی‌اش خیس می‌شد و به شکل حریره پخته می‌شد. دانه‌ی علف‌ها، گوزن تول، پرندگان آبزی و ماهی‌های آبراهه‌ها و کانال‌های دلتا، رژیم غذایی را کامل می‌کردند.

میسیون‌های اسپانیایی آن جهان را در طول یک نسل از هم پاشیدند. خانواده‌های ساکلان از دهه‌ی 1790 به ورود به میسیون سان فرانسیسکو آغاز کردند. وقتی بیماری و گرسنگی گریبان میسیون را گرفت، بسیاری از آنان به خانه‌های خود در دره‌ها گریختند و گروه‌های مسلح اسپانیایی به دنبالشان رفتند. در سال‌های بعد، میسیون سان فرانسیسکو و میسیون سان خوزه، که در سال 1797 تأسیس شد، جماعت‌های باقی‌مانده را در خود جای دادند. نام کوه دیابلو به همین دوره بازمی‌گردد. در سال 1805، روستاییان چوپکان از دست سربازان اسپانیایی از میان بیشه‌ای از بیدها در نزدیکی کنکورد امروزی گریختند. سربازان این مکان را Monte del Diablo یعنی بیشه‌ی شیطان نامیدند. انگلیسی‌زبانان بعدها واژه‌ی monte را به معنای کوه گرفتند و این نام را بر قله گذاشتند.

در میسیون‌ها، آیین کاتولیک جای زندگی دینی سنتی را گرفت و زبان با نسلی که در آنجا غسل تعمید یافته بود رو به خاموشی رفت. آنچه از آن باقی مانده عمدتاً فهرست کوتاهی از واژه‌هاست که در دوران میسیون‌ها نوشته شده است. میووک خلیج نه چندان ناپدید شدند، بلکه بیشتر نام مستقل خود را از دست دادند. نوکیشانی از گروه‌های بسیار با یکدیگر ازدواج کردند و نوادگان آن جامعه‌ی مختلط میسیونی خلیج شرقی هنوز در این منطقه زندگی می‌کنند.