اروتیک مهرین

مهرین‌ها به نام یک رودخانه خوانده می‌شوند، یا رودخانه به نام آنان، و پس از چهار قرن این دو را در واقع نمی‌توان از هم جدا کرد. نام خودِ ایشان، Kauwets'a:ka، معمولاً به معنای «مردم آب» ترجمه می‌شود، و آب همان بخش پایینی رودخانه مهرین و رود چوان است، در سرزمین هموار آب‌های تیره‌رنگ، جایی که جنوب‌شرقی ویرجینیا به شمال‌شرقی کارولینای شمالی بدل می‌شود. هیچ‌چیز در آن چشم‌انداز چشمگیر نیست: باتلاق، کاج، سرو آبی، و جریانی چنان کند که گویی ایستاده است. این همچنین بخش بزرگی از دلیلی است که جامعه هنوز در آنجا باقی مانده است. از نظر زبانی، مهرین‌ها ایروکوئی‌زبان بودند و در شاخه‌ای همراه با نوتووی و توسکارورا قرار می‌گرفتند که زودتر از زبان‌های ملت‌های هودنوسونی در نیویورک جدا شد، و این امر آنان را در میان آلگونکین‌زبانانی که ساحل پیرامونشان را در اختیار داشتند، بیگانگانی زبانی ساخت. خود زبان تقریباً ثبت نشده است. پراکنده‌ای از واژه‌ها در اسناد استعماری باقی مانده، و آنچه قبیله امروز به کار می‌گیرد، برای پر کردن این سکوت، به شدت بر مواد توسکارورا و نوتووی تکیه دارد.

مستعمره‌نشینان انگلیسی در دهه 1650 با ایشان روبه‌رو شدند و سپس هشتاد سال را صرف مجادله بر سر این کردند که کجا اجازه ایستادن دارند. در سال 1707 گروهی از کارولینا به فرماندهی توماس پولاک، که ادعا می‌کرد محل بلده‌شان مشمول امتیاز ثبت‌شده خود اوست، گروهی از مردان، زنان و کودکان مهرین را چند روز بدون غذا و آب در کلبه‌ای محبوس کرد. بررسی مرزی سال 1728 میان ویرجینیا و کارولینای شمالی، همان که ویلیام برد آن را با خودستایی فراوان شرح داد، آنان را در سوی کارولینای خط باقی گذاشت. ایالت کارولینای شمالی قطعه‌زمینی را به عنوان محفظه برای ایشان در مهرین نک، جایی که دو رودخانه به هم می‌رسند، تعیین کرد، سپس اجازه داد که آن را اجاره دهند و مستقر شوند و آن را آن‌قدر کوچک کنند تا چیزی قانونی از آن باقی نماند. آنچه باقی ماند محفظه نبود، بلکه مجموعه‌ای از خانواده‌ها در مقاطعات هرتفورد، برتی، نورثمپتون و گیتس بود که کشاورزی و ماهیگیری می‌کردند، در میان خود و با همسایگان ازدواج می‌کردند، و در سجلات مقاطعات با هر برچسب نژادی که کارمند آن روز ترجیح می‌داد ظاهر می‌شدند. این تداوم استدلالی است که قبیله ارائه می‌دهد و ایالت آن را پذیرفت: کارولینای شمالی در سال 1986 مهرین‌ها را به رسمیت شناخت، هرچند دولت فدرال چنین نکرده است. جامعه حول وینتون در مقاطعه هرتفورد متمرکز است، و نزاعی بر سر رهبری در دهه 2000 موجب شد که دو سازمان ادعای این نام را داشته باشند؛ شکافی که درون جامعه آزادانه‌تر از بیرون آن درباره‌اش بحث می‌شود. اکثر مهرین‌های امروز باپتیست یا متدیست‌اند و در کلیساهایی عبادت می‌کنند که خانواده‌هایشان نسل‌هاست در آن‌ها حضور دارند، و گردهمایی پاییزی پاوو نقطه ثابت تقویم ایشان است.