اروتیک ویکینوکسو

وویکینوکسف‌ها به یک حوضهٔ آبریز تعلق دارند. سرزمین آنان Rivers Inlet در ساحل مرکزی بریتیش کلمبیا است: رودخانهٔ کوتاه و تند Wannock که به آن می‌ریزد، و دریاچهٔ Owikeno در پشت رودخانه، دریاچه‌ای دراز با آب شیرین که کوه‌ها و جنگل‌های کهن سدر آن را در میان گرفته‌اند. در بیشتر تاریخشان، این نظام رودخانه‌ای آنان را تغذیه می‌کرد. این رودخانه سالمون قرمز (ساکئی) را در یکی از پرشمارترین مهاجرت‌های ساحل حمل می‌کرد و نیز اولاکون، ماهی کوچک روغنی که به چربی تبدیل می‌شد و هم خوراک اصلی بود و هم کالای تجاری. امروز ملت وویکینوکسف جامعه‌ای کوچک است. روستای اصلی آنان، Katit، نزدیک دهانهٔ Wannock قرار دارد و بیشتر با قایق یا هواپیمای آبنشین به آن می‌رسند، و بسیاری از اعضا در شهرها و شهرک‌های دیگر این استان زندگی می‌کنند.

زبان آنان، Oowekyala، بخشی از شاخهٔ Northern Wakashan است. این زبان چنان به Heiltsuk نزدیک است که زبان‌شناسان غالباً این دو را یک زبان می‌دانند؛ Heiltsuk زبان همسایگان شمالی آنان در Bella Bella است. Oowekyala با Kwak'wala در جنوب خویشاوندی دورتری دارد. اما Nuxalk ساکن درهٔ Bella Coola که نزدیک آنان‌اند، به زبانی از خانوادهٔ Salishan سخن می‌گویند که اصلاً خویشاوندی نزدیکی با آن ندارد. زبان Oowekyala اکنون در وضعیت بحرانی و در آستانهٔ انقراض است و تنها شمار بسیار اندکی از بزرگ‌سالان به آن روان تکلم می‌کنند.

مردم‌شناسان نخستین، وویکینوکسف‌ها را با برچسب Northern Kwakiutl طبقه‌بندی کردند که ملت‌های متمایز را در یک گروه گرد می‌آورد. مردم این منطقه در گذشته در چند روستای جداگانه در اطراف دریاچه و رودخانه زندگی می‌کردند که هر کدام رؤسای موروثی خود را داشت، و خانواده‌ها حق ماهیگیری در مکان‌های صید، نام‌ها، سرودها و نشان‌ها را در اختیار داشتند. آبله در دههٔ 1860 و همه‌گیری‌هایی که پس از آن آمد، شمارشان را به شدت کاهش داد و بازماندگان در شمار کمتری از سکونتگاه‌ها گرد آمدند. از دههٔ 1880، کارخانه‌های کنسروسازی در امتداد Rivers Inlet برپا شدند و کارگرانی از بومیان، ژاپنی‌ها، چینی‌ها و اروپایی‌ها را جذب کردند، و خانواده‌های وویکینوکسف نسل‌ها به ماهیگیری و کار در این کارخانه‌ها پرداختند. وقتی سالمون قرمز Rivers Inlet در دههٔ 1990 فروپاشید، آن اقتصاد هم از میان رفت.

زندگی مذهبی ترکیبی است از مسیحیتی که مبلغان آوردند و آیین‌های سنتی که از ممنوعیت پوتلچ در کانادا جان سالم به در بردند. هنوز هم جشن‌های پوتلچ برگزار می‌شوند تا نام‌ها و حقوق موروثی منتقل شود و از درگذشتگان تجلیل گردد، و رقصندگان پتوهای دکمه‌دار و ماسک‌های حک‌شده بر تن دارند. بخش عمدهٔ توان امروز ملت صرف نگهبانی از طبیعت می‌شود. نگهبانان محافظ، ماهی سالمون، اولاکون و حیات وحش را در قلمرویی پایش می‌کنند که در محدودهٔ آنچه امروز Great Bear Rainforest نامیده می‌شود قرار دارد، و هدف بازگرداندن همان مهاجرت‌هایی است که کل جامعه بر پایهٔ آن شکل گرفته است.