اروتیک ناسکاپی

ناسکاپی نامی است که دیگران بر آنان نهاده‌اند. این واژه از گفتار اینو برآمده، معنای آن محل اختلاف است و احتمالاً هرگز ستایش‌آمیز نبوده است. بازرگانان و همسایگان جنوبی این نام را بر گروه‌هایی نهادند که دورترین نقطهٔ درون سرزمین را خانهٔ خود داشتند، دورتر از آخرین جنگل‌های صنوبر سیاه مناسب، آنجا که زمین‌های بایر آغاز می‌شود. این گروه‌ها خود را اینو می‌نامند، همان‌گونه که خویشاوندانشان در سراسر شبه‌جزیرهٔ کبک-لابرادور نیز چنین می‌کنند. ملت ناسکاپیِ کاواچیکاماچ بیشتر به همان واژهٔ بیگانگان پایبند ماند، زیرا یک سده کاغذبازی رسمی آن را بر آنان ثابت کرده بود. آنچه واقعاً ایشان را متمایز می‌کرد گوزن شمالی بود. سال زندگی‌شان با گلهٔ رودخانهٔ جورج جابه‌جا می‌شد، در سرزمینی از سنگ و گلسنگ و صنوبر سیاه و دریاچه که به‌اندازهٔ این گونه‌ها چیز دیگری در آن فراوان نیست. آنان را شکار می‌کردند، می‌خوردند، از پوستشان لباس می‌ساختند، زیر پوست‌هایش می‌خوابیدند و ابزارهایشان را از استخوانش می‌تراشیدند. هنگامی که در آغاز سدهٔ بیستم گله مسیر کوچ خود را تغییر داد، مردم فورت چیمو و فورت مککنزی گرسنه ماندند.

برجسته‌ترین چیزی که ساختند پوشاک بود. مردان ناسکاپی در سده‌های هجدهم و نوزدهم کت‌هایی از پوست گوزن شمالی می‌پوشیدند که با رنگ قرمز و زرد و خطوط موازی ظریف، منحنی‌های دوگانه و میدان‌های شبکه‌ای نقاشی شده بود. زنان این نقش‌ها را با ابزار شاخ و استخوان و رنگی که با تخم ماهی پیوند داده می‌شد می‌کشیدند. بیشتر کت‌های بازمانده اکنون در موزه‌ها نگهداری می‌شوند و هیچ چیز دیگری در زیرقطبی شبیه آن‌ها نیست. این پوشاک، لباس شکار بود که برای خشنود کردن آن حیوان و ارباب آن، پاپاکاسیک، ساخته می‌شد؛ او تعیین می‌کند که شکارچی مجاز به گرفتن چه چیزی است. فال‌گیری با استخوان کتف نیز همین‌گونه بود: استخوان کتف گوزن شمالی را پاک می‌تراشیدند، بر روی اخگر نگه می‌داشتند تا بسوزد و ترک بردارد، و الگوی سوختگی را همچون نقشه‌ای از مسیر رفتن می‌خواندند. مردم‌شناسان دهه‌ها بر سر این بحث کردند که آیا جست‌وجوی تصادفی به این شیوه در عمل راهبردی درست بود یا نه. مبلغان آنگلیکن از راه فورت چیمو به گروه‌های شمالی رسیدند و به همین دلیل بیشتر ناسکاپی‌ها آنگلیکن‌اند، در حالی که اینوهای جنوبی کاتولیک‌اند؛ این یکی از مرزهای تیزِ میان دو قوم است که در واقع به لهجه‌هایی از یک زبان سخن می‌گویند. سدهٔ بیستم بارها این گروه‌ها را جابه‌جا کرد و سرانجام در 1950s در شهر معدنی آهن شفروویل مستقر شدند، معدنی که در سال 1982 تعطیل شد. آنان در سال 1978 قرارداد شمال شرقی کبک را امضا کردند و روستای خودشان را اندکی آن‌سوتر در امتداد جاده ساختند. امروز حدود هزار نفر در کاواچیکاماچ زندگی می‌کنند، مدرسه و نیروی پلیس خود را اداره می‌کنند و هنوز به زبان ناسکاپی سخن می‌گویند؛ این زبان با خط هجایی نوشته می‌شود و به کودکان چنان منتقل می‌شود که کمتر زبان بومی دیگری در کانادا به آن می‌رسد.