اروتیک پودانک

پودانک‌ها مردمی آلگونکین‌زبان بودند که در کرانه شرقی رود کانکتیکات، در جایی که امروز شهرهای ایست هارتفورد، ساوت ویندزور و ایست ویندزور در ایالت کانکتیکات قرار دارند، تا اواخر سده هفدهم زندگی می‌کردند. آن‌گاه همه‌گیری بیماری، از دست رفتن زمین و جنگ، آنان را به عنوان یک ملت از هم پاشاند و بازماندگانشان در جامعه‌های بومی همسایه ادغام شدند. آنان مردمی کوچک از رودخانه بودند و سال‌شان با آب می‌گذشت. تابستان‌ها در مرغزارهای دشت سیلابی سپری می‌شد، جایی که ذرت، لوبیا و کدو می‌کاشتند و در فصل جریان بهاری، ماهی شاد و ماهی سالمون صید می‌کردند. زمستان‌ها آنان را به ارتفاعات جنگلی می‌برد تا شکار کنند. سرزمین خود را «نواشه» می‌نامیدند، یعنی زمین میان دو رود. پودانک واژه‌ای مکانی برای زمین باتلاقی بود، تقریباً به معنای «جایی که در گل فرو می‌روی»، و انگلیسی‌ها آن را به مردمی که در آنجا زندگی می‌کردند نسبت دادند. این ملت از سه دسته تشکیل می‌شد: نامفروک نزدیک ویرهاوس پوینت کنونی، هوکانوم در کنار رودی که هنوز نامشان را دارد، و اسکانتیکوک در کنار رود اسکانتیک. زبانشان به خانواده آلگونکین شرقی تعلق داشت، که معمولاً با کوییریپی گروه‌بندی می‌شود، و به گفتار شعب رودنشین همسایه‌شان مانند وانگونک و تانکسیس نزدیک بود. تقریباً هیچ‌چیز از آن جز نام مکان‌ها نوشته نشد.

نامی که از آنان ماند

جایگاه آنان در تاریخ استعماری بر یک دعوت استوار است. در سال ۱۶۳۱ یکی از زعیمان پودانک به نام واگینناکوت به بوستون و پلیموث سفر کرد تا از انگلیسی‌ها بخواهد دره را مسکون کنند، زیرا امیدوار بود در برابر پیکوت‌ها که فشار خراج بر مردم رودنشین را افزایش می‌دادند، تعادلی ایجاد شود. فرمانروایان نپذیرفتند، اما مهاجران با این حال طی چند سال آمدند، و همچنین شیوع آبله در سال‌های ۱۶۳۳ و ۱۶۳۴ که روستاهای کنار رود را خالی کرد. تا دهه ۱۶۵۰ پودانک‌ها میان مستعمره‌نشینان هارتفورد و ویندزور و موهیگان‌های آنکاس محصور شدند. هنگامی که مبلغ مسیحی جان الیوت در سال ۱۶۵۷ برایشان موعظه کرد و پرسید آیا مسیحیت را می‌پذیرند، گزارش استعماری نشان می‌دهد که رهبرانشان قاطعانه رد کردند: انگلیسی‌ها زمینشان را گرفته بودند و اکنون قصد داشتند آنان را خدمتکار خود کنند. در سال ۱۶۷۵ بسیاری از مردان پودانک به خیزش متاکام، یعنی جنگ شاه فیلیپ، پیوستند و تعداد کمی بازگشتند. در دهه‌های بعد، خانواده‌های باقی‌مانده به جامعه‌های بومی دیگر پیوستند، و بنا بر برخی روایت‌ها از جمله تانکسیس و شاگتیکوک، هر نسب پودانکی که باقی مانده در آنجا زنده است. آنچه در دره باقی مانده بیشتر روی نقشه است: رودهای پودانک، هوکانوم و اسکانتیک. نام آنان مسیری عجیب‌تر پیمود. تا دهه ۱۸۴۰ روزنامه‌های آمریکایی از «پودانک» به عنوان کوتاه‌نوشت هر شهر کوچک و عقب‌مانده در میان هیچ‌جا استفاده می‌کردند، و این شوخی ماند. کمتر کسی که آن را به کار می‌برد می‌داند که زمانی نام مکانی مشخص با مردمی مشخص در آن بود، مکانی که برای آنان مرکز همه چیز بود.