اروتیک کارانکاوا

کارانکاوا پیش از تماس با اروپاییان قرن‌ها در ساحل خلیج تگزاس زندگی می‌کردند و تا اواسط سده نوزدهم به‌عنوان یک قوم سازمان‌یافته از میان رفتند، هرچند خانواده‌هایی در تگزاس هنوز نسب خود را به آنان می‌رسانند. سرزمینشان از خلیج گالوستون به سمت جنوب تا خلیج کورپوس کریستی امتداد داشت: جزیره‌های مانع، مرداب‌های شور، خلیج‌هایی آن‌قدر کم‌عمق که قایق کیل‌دار در آن نمی‌توانست حرکت کند، و دره‌های پایین رودخانه‌های کلرادو و براسوس. آنان هرگز یک قبیله واحد نبودند. چند دسته مستقل، از جمله کوکوس، کوخانس، کوآپیتس و کوپانس، زبان و ریتم فصلی مشترکی داشتند و بیشتر همین زبان است که به ما اجازه می‌دهد آنان را یک قوم به‌شمار آوریم. به نظر می‌رسد این زبان با هیچ زبان همسایه‌ای خویشاوندی نداشته است. حدود صد واژه باقی مانده است که بخش خوبی از آن در دهه ۱۸۸۰ از خاطرات کودکی زنی ثبت شد که در نزدیکی خلیج ماتاگوردا بزرگ شده بود. سال دو نیمه داشت: ماه‌های سرد در ساحل که با صدف، ماهی ردفیش و ماهی درام سیاه می‌گذشت، و ماه‌های گرم‌تر در داخل سرزمین که با انجیر خاردار، پکان، گوزن و بیسون سپری می‌شد. همه‌چیز باید جابه‌جا می‌شد. کلبه‌های پوستی را می‌شد در یک ساعت جمع کرد، قایق‌های تنه‌تراشیدهٔ چوب صنوبر آمریکایی نه با پارو بلکه با چوب‌دستی از میان آب‌های تا زانو رانده می‌شدند، و سفال‌ها را با قیر طبیعی که از ساحل برداشته می‌شد آب‌بندی می‌کردند، و این هنوز هم راهی است که باستان‌شناسان با آن محل سکونت کارانکاوا را شناسایی می‌کنند.

تماس زود آغاز شد و بد پایان یافت. کابِثا د وا در سال ۱۵۲۸ در میان مردم ساحلی نزدیک گالوستون از کشتی‌شکستگی نجات یافت و ثبت کرد که میزبانانش اسپانیایی‌های گرسنه را غذا دادند و برای بدبختی آنان گریستند، و نیز اینکه از شنیدن این خبر که برخی از بازماندگان یکدیگر را خورده‌اند، دلزده شدند. این جزئیات از آن رو درخور توجه است که در فولکلور تگزاس، کارانکاوا بیش از هر چیز به‌عنوان آدم‌خوار شناخته می‌شوند. شواهد واقعی‌ای برای خوردن دشمنان در آیین‌ها وجود دارد، رسمی که با دیگر اقوام خلیج مشترک بود، اما شهرت آدم‌خواری پس از آن بزرگ‌نمایی شد و در خدمت هدفی قرار گرفت: قومی را آسان‌تر می‌شد از زمین‌ها بیرون راند. آنان بازمانده‌های دژ سنت لوئی لاسال را در پایان دهه ۱۶۸۰ از میان بردند، بی‌آنکه کاملاً مستقر شوند میان بعثت‌های اسپانیایی روزاریو و رفوخیو در رفت‌وآمد بودند، و در دهه ۱۸۲۰ با مستعمره‌نشینان استفن اف. آستین روبه‌رو شدند که بیش از یک دهه با آنان جنگیدند. بیماری بقیه کار را تمام کرد. آخرین دستهٔ ثبت‌شده در سال ۱۸۵۸ نزدیک رود ریو گرانده نابود شد، و از آن زمان کتاب‌های درسی تگزاس آنان را منقرض‌شده خوانده‌اند. این روایت در سال‌های اخیر از سوی فرزندانی به چالش کشیده شده که خود را در قالب کارانکاوا کادلا سازمان داده‌اند؛ آنان حدود سال ۲۰۲۱ به‌طور علنی ظاهر شدند و با ساخت‌وساز صنعتی بر روی تپه‌های صدفی و گورستان‌های خلیج کورپوس کریستی مخالفت کردند.