اروتیک ماساچوست

ایالت به نام آنان نامیده شده و خلیج نیز همین‌طور، و هر دو نام از یک تپه گرفته شده‌اند. ماساچوست‌ها نام خود را از تپه‌های آبی گرفتند که در جنوب بوستون برمی‌خیزند، massa-wadchu-es-et، یعنی در جایگاه تپهٔ بزرگ کوچک. سرزمینشان از ساحل شمالی تا جنوب، از میان جزایر بندرگاه، و سپس به بالا در امتداد دره‌های رودخانه‌های نپونست و چارلز گسترده بود. پاوتاکت‌ها در شمال، نیپماک‌ها در داخل به سمت غرب، و واپانواگ‌ها در جنوب زندگی می‌کردند و همهٔ آنان به زبان‌هایی چنان نزدیک به هم سخن می‌گفتند که یکدیگر را می‌فهمیدند. زندگی‌شان بر چرخه‌ای فصلی استوار بود: در ماه‌های گرم در ساحل به صید کوهاگ، آلواویف و ماهی کاد می‌پرداختند، و در زمستان به کف رودخانه‌های محفوظ در داخل کوچ می‌کردند، ذرت و لوبیا و کدو را در زمین سوزانده‌شده می‌کاشتند و ماهی را در خاک می‌نشاندند. کرجی‌هایشان که میشون نام داشت از تنهٔ یک درخت کاج سوزانده و تراشیده می‌شد. وامپوم آنان که از صدف کوهاگ و حلزون دریایی سوراخ می‌شد، برای نیمی از قاره پول شد.

سپس همه‌گیری ۱۶۱۶ تا ۱۶۱۹ تقریباً سه‌چهارم جمعیت ساحلی را از میان برد، پیش از آنکه نخستین مهاجر انگلیسی پا به پلیماوث بگذارد، و آبله در سال ۱۶۳۳ رئیس قبیله چیکاتاوبوت را همراه با بخش بزرگی از آنچه باقی مانده بود از پا درآورد. پس از آن جان الیوت و شهرهای دعا آمدند: ناتیک در ۱۶۵۱ و سپس پانکاپوآگ و دیگران، جامعه‌های مسیحی که زیر قانون استعماری اداره می‌شدند. پروژهٔ الیوت چیزی پدید آورد که هیچ‌کس برایش برنامه‌ریزی نکرده بود: ماساچوست‌ها به زبان خود مردمی باسواد شدند. کتاب مقدس الیوت در ۱۶۶۳ نخستین کتاب مقدسی بود که در هر جای قارهٔ آمریکا چاپ شد و در کنار آن نویسندگان ماساچوست صدها سند از خود، از جمله سند مالکیت، عریضه، وصیت‌نامه و نامه، پدید آوردند. مستعمره این وفاداری را در جنگ شاه فیلیپ با بازداشت هندی‌های دعاگو در جزیرهٔ دیر در زمستان ۱۶۷۵ تا ۱۶۷۶ پاسخ داد، بی‌پناهی و بی‌آذوقگی، و بسیاری در آنجا مردند. زبان در قرن نوزدهم از گفتار افتاد، اما برای همیشه خاموش نماند. به‌واسطهٔ همان ردپای کاغذی استعماری، پروژهٔ احیای زبان واپانآکی که در ۱۹۹۳ توسط جسی لیتل دو بیرد آغاز شد، آن را از روی اسناد بازسازی کرد و کودکانی پرورانده که آن را نخستین زبانشان سخن می‌گویند، ادعایی که هیچ زبان خاموش‌شدهٔ دیگری در آمریکای شمالی نمی‌تواند داشته باشد. امروز بازماندگان ماساچوست بیشتر حول پونکاپوآگ و ناتیک سازماندهی می‌شوند، هیچ شناسایی فدرال ندارند و بیشترشان در حومهٔ بوستون زندگی می‌کنند که نیاکانشان نامیده بودند.