اروتیک اسکوامیش

اسکوامیش‌ها خود را Sḵwx̱wú7mesh می‌نامند، و عدد 7 در این واژه نخستین چیزی است که غریبه‌ها در آن دچار اشتباه می‌شوند. این عدد نشانه‌ی همزه‌ی حنجره‌ای است، بخشی از نظام نگارشی که برای آواهایی ساخته شده که حروف انگلیسی هرگز برای بیان آنها در نظر گرفته نشده بودند. قلمرو آنان از کرانه‌های خلیج بوراد، جایی که امروز ونکوور قرار دارد، به سمت شمال از طریق خلیج هاو و سپس به بالا در دره‌ی رودخانه‌ی اسکوامیش تا کوه‌ها به سمت ویسلر امتداد دارد. یک شهر بزرگ بر روی مکان‌های روستاهای قدیمی بنا شده و این موضوع بخش زیادی از زندگی امروز اسکوامیش‌ها را شکل می‌دهد. زبان آنان، Sḵwx̱wú7mesh sníchim، از زبان‌های ساحلی سالیش است. این زبان با هالکومِلم، زبان همسایگان موسکیام و تسلی‌واوترث، و با زبان سیشلت در آن سوی خلیج خویشاوند است، اما از هر دو متمایز است. امروز شمار گویندگان بومی آن بسیار اندک است و آینده‌اش به کلاس‌ها و برنامه‌هایی بستگی دارد که هدفشان پرورش گویندگان تازه است. مردم این منطقه خانه‌هایی از تخته‌های سرو می‌ساختند، در رودخانه‌ها ماهی سالمون صید می‌کردند، در کرانه صدف‌های دریایی جمع می‌کردند و با قایق‌های تک‌تنه‌ای که از تنه‌ی یک درخت تراشیده می‌شد جابه‌جا می‌شدند. آبله پیش از آنکه بیشتر مهاجران به ساحل برسند به آنجا رسید و آسیب بسیار بر جای گذاشت. سپس مبلغان کاتولیک آمدند و آیین مسیح ریشه دواند. کلیسای سنت پل که در سال 1884 در محدوده‌ی ذخیره‌گاه شمال ونکوور ساخته شد هنوز پابرجاست، نزدیک جایی که یک مدرسه‌ی شبانه‌روزی برای دهه‌ها در آن کار می‌کرد. امروز در این جامعه، عمل کاتولیکی و مراسم زمستانی در خانه‌های بلند کنار هم وجود دارند.

زمین برای بیش از یک قرن محور اصلی نبرد بوده است. در سال 1906 رئیس جو کاپیلانو همراه با دیگر رؤسا به لندن سفر کرد تا حقوق زمین را پیش شاه ادوارد هفتم مطالبه کند. در سال 1923 شانزده جامعه‌ی اسکوامیش در یک ملت واحد به هم پیوستند. بخشی از زمین ذخیره‌گاه در کیتسیلانو که در سال 1913 از دست اسکوامیش‌ها خارج شد، دهه‌ها بعد تا حدی از راه دادگاه بازپس گرفته شد. این ملت اکنون Sen̓áḵw را می‌سازد، یک مجموعه‌ی متراکم مسکن اجاره‌ای، بر روی همان زمین کنار پل بوراد. این ملت همچنین همراه با موسکیام و تسلی‌واوترث، زمین‌هایی را که پیش‌تر متعلق به دولت فدرال بود در داخل ونکوور به دست آورده است. برخی از آداب کهن نیز در برابر فشارها تاب آورده‌اند. در مراسم نام‌گذاری و یادبود، میهمانان به‌عنوان شاهد فراخوانده می‌شوند و برای به یاد سپردن آنچه دیده‌اند پاداش می‌گیرند. ثبت وقایع در مردم زنده است و نه روی کاغذ، و نام‌های نیاکان به این شیوه نسل به نسل منتقل می‌شود. بافندگان پتوی پشمی سالیش را احیا کرده‌اند، هنری که زمانی از پشم بز کوهی و موی سگ پشمالوی منقرض‌شده استفاده می‌کرد. کوه گاریبالدی در داستان سیلی حضور دارد که مردم با بستن قایق‌های خود به قله‌ی آن جان سالم به در بردند.