اروتیک آلگانکین‌ها

از یک آلگونکین بپرسید خانه کجاست، جواب رودخانه است. رودخانه‌ی کیچی سیبی، یعنی رود اتاوا، حوضه‌ای را زهکشی می‌کند که دو سوی مرز کبک و انتاریو را در بر می‌گیرد، و آلگونکین‌ها که خود را اومامیوینینی یا به‌طور کلی‌تر آنیشیناپه می‌نامند، از همان زمانی که در آن دره انسان بوده است در کنار آن و شاخه‌هایش زیسته‌اند. امروز این ملت در ده جامعه‌ی به‌رسمیت‌شناخته‌شده‌ی فدرال سازمان یافته است: نه تا در کبک و یکی در انتاریو، از پیکواکاناگان نزدیک دریاچه‌ی گلدن تا کیتیگان زیبی بیرون از مانیواکی، و سکونتگاه‌های دورافتاده‌تر لاک سیمون، کیچیساکیک و باریر لیک. ساختمان‌های پارلمان کانادا بر زمینی ایستاده‌اند که آلگونکین‌ها هرگز از آن چشم‌پوشی نکرده‌اند، و به همین دلیل ادعای ارضی «آلگونکین‌های انتاریو»، که بخش عمده‌ی سوی انتاریوی حوضه از جمله خود پایتخت را در بر می‌گیرد، همچنان یکی از بزرگ‌ترین ادعاهای حل‌نشده‌ی این کشور است.

این نام سردرگمی دائمی ایجاد می‌کند. آلگونکیایی نام یک خانواده‌ی زبانی است که از اقیانوس اطلس تا کوه‌های راکی گسترده شده و زبان‌های کری، بلک‌فوت و میک‌مک را نیز شامل می‌شود، و نامش را از این یک قوم گرفته‌اند چون بازرگانان فرانسوی زود با آنان روبه‌رو شدند. زبان خودشان، آنیشینابه‌موین، آن‌قدر به اوجیبوه نزدیک است که زبان‌شناسان هنوز بر سر لهجه بودن یا زبان مستقل بودنش بحث می‌کنند. این زبان بیش از همه در جامعه‌های کبک به کار می‌رود و در انتاریو که انگلیسی جای آن را گرفته به‌شدت کم‌رنگ شده است. دین لایه‌لایه است نه تقسیم‌شده: مبلغان کاتولیک همراه فرانسوی‌ها در سده‌ی هفدهم آمدند و بیشتر آلگونکین‌ها دست‌کم به‌ظاهر کاتولیک‌اند، اما خیمه‌های عرق، آیین‌های طبل و آموزه‌های سنتی آنیشینابه در همان خانواده‌ها، و اغلب در همان فرد، با کلیسا همزیستی دارند.

دو لحظه‌ی تاریخی همه‌چیز پس از خود را شکل داد. در اوایل سده‌ی هفدهم، کیچه‌سیپیرینی‌ها، مردم رود بزرگ که در جزیره‌ی آلومت مستقر بودند، مسیر اتاوا را در دست داشتند و از قایق‌هایی که به سوی داخل می‌رفتند عوارض می‌گرفتند، و این آنان را مستقیم در جنگ‌های تجارت پوست با هودنوسونی‌ها قرار داد و به بالای رود پراکنده‌شان کرد. سپس در سده‌ی نوزدهم تجارت چوب مربع، دره را از کاج‌های سفیدش تهی کرد و جامعه‌ها را به ریزروهای بومیان راند. آنچه باقی ماند مشخص و بی‌آلایش است: شکار گوزن موس در چرخه‌ای فصلی، ساخت قایق از پوست توس که هرگز کاملاً از میان نرفت، قندگیری از افرا در بهار، و پیوندی با جنگل که توافق سه‌جانبه‌ی باریر لیک در سال 1991 کوشید آن را به قانون درآورد، تنها با موفقیت جزئی. آلگونکین‌ها دیدند که یک پایتخت ملی بر زمین شکارشان سر برآورد و هنوز هم، صبورانه و سرسختانه، دولت را بابت آن به پاسخگویی وامی‌دارند.