اروتیک منومینی

منومینی‌ها خود را Mamaceqtaw می‌نامند که یعنی «مردم». نامی که بیگانگان به کار می‌برند از همسایگان اوجیبوایشان آمده و تقریباً به معنای «مردمِ برنج وحشی» است، که نسبتاً هم درست است: مانومین، یعنی برنج وحشی‌ای که در دریاچه‌های کم‌عمق و آب‌های آرام شمال‌شرقی ویسکانسین می‌روید، از دیرباز و به قدری که کسی بتواند ردش را بگیرد، آنان را تغذیه کرده است. روایت خاستگاه خودِ آنان از دهانه رود منومینی آغاز می‌شود، جایی که خرسی از دل زمین بیرون آمد و انسان شد، و سپس عقاب، یعنی رعدافکن، را فرا خواند تا برادرش شود. آن دو هنوز تبارهای ارشد هستند، در کنار گرگ، درنا و گوزن شمالی، و هویت تبار از طریق پدر منتقل می‌شود. ویژگی غیرمعمول منومینی‌ها مکان آنهاست: بر قطعه‌ای از سرزمینی که همواره در آن بوده‌اند. تقریباً همه ملت‌های دیگر در غرب دریاچه‌های بزرگ به سوی غرب رانده شدند. مذاکره‌کنندگان منومینی در دهه 1840 و دهه 1850 به زمین‌هایی در مینه‌سوتا فرستاده شدند، آن را نپذیرفتند و با چانه‌زنی توانستند بمانند، به بهایی نزدیک به ده میلیون ایکر. آنچه باقی ماند، محمیه‌ای بر رود ولف است، با حدود 235,000 ایکر، که بیشترش جنگل است.

آن جنگل ویژگی غیرمعمول دوم است. گروه‌های کاری منومینی از دهه 1850 آن را بر پایه بازده پایدار بریده‌اند و هرگز بیش از آنچه دوباره می‌روید نمی‌برند؛ نتیجه از مدار زمین نیز قابل تشخیص است: مستطیلی سبز تیره میان زمین‌های کشاورزی پاک‌شده، که اکنون چوب ایستاده بیشتری دارد نسبت به زمانی که بریدن آغاز شد. این وضعیت در سال 1954 نزدیک بود به پایان برسد، هنگامی که کنگره وضعیت فدرال قبیله را لغو کرد. محمیه به شهرستانی بدل شد، کارخانه چوب‌بری به شرکتی، اعضا به سهامدار، و کل این ترتیب به سوی ورشکستگی و فروش زمین سرازیر شد. منومینی‌ها در برابر آن با سرواژه DRUMS سازماندهی شدند و در سال 1973 نخستین قبیله‌ای شدند که پس از لغو وضعیتش، بازگرداندن آن را به دست آورد؛ مبارزه‌ای که آدا دیر آن را به واشنگتن و بعدها به رهبری اداره امور سرخ‌پوستان برد. امروز بیشتر مردم در کشنا و نئوپیت زندگی می‌کنند. زبان آنان از خانواده آلگونکین است، اما شاخه‌ای مستقل است و خویشاوند نزدیک زبان اوجیبوایی که در همسایگی تکلم می‌شود نیست. این زبان هم به‌طور استثنایی مستندسازی شده، تا حدی به‌لطف میدانی‌های لئونارد بلومفیلد، و هم به شدت در خطر انقراض است؛ آموزش غوطه‌ورسازی در کالج قبیله‌ای پاسخ به این مسئله است. کاتولیسیسم از زمان فرانسیسکن‌ها اینجا بوده و در کنار طبل بزرگ و خانه دارو زندگی می‌کند، نه آنکه جایگزین آنها شده باشد. در بهار، هنگامی که ماهی استرژن دریاچه‌ای رود ولف را بالا می‌رود، جشنی برگزار می‌شود.