اروتیک میزوریا

تقریباً همه‌ی مردم آمریکای شمالی نام آنان را بی‌آنکه بدانند به زبان می‌آورند. رودخانه، ایالت، سازش، تابلوهای بزرگراه: همه‌ی این‌ها واژه‌ای را با خود دارند که مردم میسوریا هرگز برای خودشان به کار نمی‌بردند. این نام برچسبی از زبان ایلینوی برای آنان بود که به «کسانی که قایق‌های تنه‌تراشیده دارند» نزدیک‌تر است تا به ریشه‌شناسی عامیانه‌ی «گل‌آلودِ بزرگ» که بارها تکرار می‌شود. نام خودِ آنان نیوتاچی بود، یعنی «مردم دهانه‌ی رود»، و این معنا تحت‌اللفظی بود. آنان در جایی که رود گرند به میسوری می‌ریزد شهرک‌هایی می‌ساختند، در خانه‌هایی از خاک و پوست درخت زندگی می‌کردند، ذرت، لوبیا و کدو را در زمین‌های پست کنار رود می‌کاشتند و سپس در تابستان با چادرهای تیپی به دشت‌ها می‌رفتند تا بیسون شکار کنند. آنان نسل‌ها پیش از همه‌ی این‌ها از منطقه‌ی دریاچه‌های بزرگ آمده بودند، بخشی از همان حرکت به سوی جنوب‌غرب که اوتو، آیووی و هو-چانک را پدید آورد. زبان آنان، چیوره، در خانواده‌ی زبانی سیوان جای دارد و آن‌قدر به هو-چانک نزدیک است که خویشاوندی‌شان برای گوینده‌ی آن زبان به گوش قابل تشخیص است. جامعه بر پایه‌ی طایفه‌های پدرتبار سامان داشت: خرس، گاومیش، گوزن، عقاب، کبوتر و مار. طایفه‌ی کودک خردسال از روی سرش خوانده می‌شد، زیرا شیوه‌ی کوتاه کردن مو و باقی گذاشتن دسته‌هایی از آن نشان می‌داد کدام طایفه نام را به کودک داده است.

فرانسوی‌ها زود از راه رسیدند و یادگاری عجیب بر جای گذاشتند. بورگمون در سال 1723 دژ اورلئان را در کنار شهرک‌های میسوریا ساخت و در سال 1725 هیئتی از سران بومی را به پاریس برد که در میانشان زنی از میسوریا بود که به دربار فرانسه معرفی شد و با گروهبانی فرانسوی ازدواج کرد. در طول دو نسل آن شهرک‌ها از میان رفتند. آبله بارها در آن‌ها شیوع یافت و دسته‌های جنگی ساک و فاکس در دهه‌ی 1790 آنچه را باقی مانده بود در هم شکستند. بازماندگان به جایی رفتند که خویشاوندانشان بودند: بیشترشان نزد اوتو، و برخی نزد اوسیج، کاو و آیووی. همین ادغام دلیل آن است که نام قبیله امروز خط تیره دارد. اوتو-میسوریا به ذخیره‌گاهی بر کنار رود بیگ بلو در مرز کانزاس و نبراسکا رانده شدند، سپس در سال 1881 بار دیگر به سرزمین سرخپوستان منتقل شدند، کوچی که آنان را میان کسانی که آن را پذیرفتند و دسته‌ی سنت‌گرای کایوت که از آن سر باز زدند تقسیم کرد. دولت آنان اکنون در رد راک، اوکلاهما، مستقر است و چند هزار شهروند ثبت‌شده دارد. زبان چیوره آخرین گویشوران روان خود را که آن را زبان نخست داشتند در اواخر قرن بیستم از دست داد، و قبیله از آن زمان کوشیده است آن را دوباره بر زبان کودکانی جاری کند که در غیر این صورت این نام را تنها روی تابلوی جاده می‌دیدند.