اروتیک پاتایان

پاتایان‌ها مردمان کشاورز و گردآورنده‌ی خوراک در بخش پایینی رود کلرادو و در ارتفاعات بیابانی اطراف آن بودند، در منطقه‌ای که امروز غرب آریزونا، جنوب شرقی کالیفرنیا و شمال باجا کالیفرنیا را دربر می‌گیرد، از حدود 700s CE تا تماس با اسپانیایی‌ها در 1500s. گمان می‌رود که بازماندگان آنان شامل ملت‌های یومانی‌زبان منطقه باشند، از جمله کواچان، موهاوی، کوکوپا، هوالاپای، هاواسوپای و یاواپای. این نام برچسبی است که باستان‌شناسان به آنان داده‌اند. هارولد کولتون آن را در دهه‌ی 1940s از واژه‌ای یومانی گرفت که معمولاً به مردمان کهن ترجمه می‌شود، و اصطلاح رقیبی به نام هاکاتایا همچنان در متون دیده می‌شود. آنچه آنان را متمایز می‌کند کمتر مجموعه‌ای از بناهای یادبود است و بیشتر شیوه‌ی زیستن با رودی نیرومند است که پیوسته مسیرش را تغییر می‌داد.

پیش از ساخت سدها، کلرادو هر بهار و اوایل تابستان طغیان می‌کرد و لای تازه‌ای بر دشت‌های کناری‌اش پخش می‌نمود. جامعه‌های پاتایانی ساکن دشت‌های پست، با فروکش کردن آب، ذرت و لوبیا و کدو را در آن زمین مرطوب می‌کاشتند و سپس سال را با ماهی، غلاف درخت مسکیت و دانه‌های وحشی کامل می‌کردند. سیلاب‌ها بستر رود را نیز جابه‌جا می‌کرد، از این رو سکونتگاه‌های کنار رود سبک می‌ماندند: سرپناه‌هایی از شاخه و رامادا، نه روستاهای سنگی و خشتی شرقی‌تر. از آن زمان، همان رود بسیاری از آنچه بر جای گذاشته بودند را شسته یا زیر خاک برده است و این یکی از دلایلی است که پاتایان هنوز از کم‌شناخته‌ترین فرهنگ‌های جنوب غربی‌اند. در ارتفاعات شرق و شمال، گروه‌هایی که باستان‌شناسان آنان را کوهونینا، سربات و پریسکات می‌نامند، در مقیاسی کوچک‌تر شکار و گردآوری و کشاورزی می‌کردند. کوهونینا در سرزمین فلاتی نزدیک گرند کانیون زندگی می‌کردند.

روشن‌ترین ردپایی که به جای گذاشته‌اند سفالینه است: ظروفی به رنگ کرم و قهوه‌ای که با پارو و سندان نازک شده‌اند و گاه با رنگ قرمز نقاشی شده‌اند. تکه‌های شکسته‌ی آن به باستان‌شناسان امکان داده‌اند تا رد پاتایان را در پهنه‌ی گسترده‌ای از بیابان دنبال کنند، از جمله اردوگاه‌هایی در کنار دریاچه‌ی باستانی کاهوئیلا. این دریاچه هر زمان که کلرادو جریان خود را به سوی حوضه‌ی سالتون می‌گرداند پر می‌شد و هنگامی که رود به مسیر اصلی بازمی‌گشت خشک می‌شد. پاتایان همچنین بر سر راه‌های تجاری میان ساحل اقیانوس آرام و داخل کشور قرار داشتند و صدف را به درون سرزمین می‌بردند. به نظر می‌رسد سوزاندن مردگان در امتداد رود رایج بوده و موهاوی و کواچان این رسم را تا دوران جدید حفظ کرده‌اند. نقش‌های غول‌پیکری که بر کف بیابان نزدیک بلایث در کالیفرنیا کنده شده‌اند، اغلب به پاتایان یا بازماندگانشان نسبت داده می‌شوند، هرچند تاریخ‌گذاری آنها بسیار دشوار است.

وقتی هیئت‌های اسپانیایی در 1540 به پایین رود کلرادو رسیدند، کشاورزانی یومانی‌زبان را دیدند که پیش از آن در دشت سیلابی کار می‌کردند. آن ملت‌ها هنوز در همان سرزمین زندگی می‌کنند و ترانه‌ها، سنت‌های شفاهی و دانش‌شان از زمین، پیوستگی‌ای را نشان می‌دهند که سفالینه به تنهایی نمی‌تواند نشان دهد.