اروتیک پوتاپوکو

پوتاپوکو مردمی آلگونکین‌زبان در منطقهٔ چِزاپیک در نخستین دوران استعمار بودند که طی سدهٔ هفدهم کنار رودخانهٔ پورت توباکو، در جایی که امروز شهرستان چارلز در ایالت مریلند است، زندگی می‌کردند و سپس در جمعیت گسترده‌تر پیسکاتاوی (کونوی) حل شدند که نوادگانشان هنوز در جنوب مریلند زندگی می‌کنند. هرگز تعدادشان زیاد نبود. جان اسمیت که در سال 1608 در امتداد رود پوتوماک به سوی بالادست پیش می‌رفت، شهرشان را با نام پوتاپاکو ثبت کرد و تعداد مردان جنگجوی آن را حدود بیست نفر دانست، که با هر معیاری جای کوچکی بود. آنچه آنها را به یک قوم تبدیل می‌کرد خود شهر بود: خانه‌هایی پوشیده از حصیر و پوست درخت و مزارع ذرت در کنار خوری جزر و مدی، با رهبری از آنِ خود که به نوبهٔ خود پاسخگوی تایاک پیسکاتاوی بود، یعنی رئیس عالی‌رتبه‌ای که ساحل مریلندی رود پوتوماک را یکپارچه نگه می‌داشت.

زبان آنها پیسکاتاوی بود، زبانی از شاخهٔ آلگونکین شرقی که به زبان نانتیکوک در آن‌سوی خلیج نزدیک بود و خویشاوند آشکاری از زبان پوهاتان در جنوب به شمار می‌رفت. زندگی بر اساس تقویم سواحل جزر و مدی می‌گذشت. زنان ذرت، لوبیا و کدو می‌کاشتند، مردان گوزن شکار می‌کردند و در فصل کوچ بهاری ماهی‌ها به صید می‌پرداختند، و صدف‌ها کمبودها را جبران می‌کردند.

لحظهٔ حضور آنها در اسناد مکتوب در سال 1642 فرا رسید. حملات سوسکوهانوک‌ها، هیئت تبشیری یسوعیان در پیسکاتاوی در بالادست رود را بیش از حد خطرناک کرده بود و پدر آندرو وایت آن را به شهری منتقل کرد که انگلیسی‌ها از پیش آن را پورتوباکو می‌نامیدند. نامه‌های یسوعیان گزارش می‌دهند که تقریباً تمام اهالی شهر، از جمله رهبرش که انگلیسی‌ها او را ملکه می‌خواندند، غسل تعمید را پذیرفتند. وایت در مدتی که در آنجا کار می‌کرد، یک کتاب تعلیمات دینی، یک دستور زبان و یک فرهنگ لغت از این زبان نوشت. تقریباً همهٔ آنها از میان رفته است. چند صفحه دعا باقی مانده است و همین‌ها بیشتر آن چیزی است که از پیسکاتاوی مکتوب بر جای مانده است.

این نام، در لباسی مبدل، بیش از خود این مردم دوام آورد. زبان انگلیسی‌ها پوتاپاکو را به پورتوباکو و سپس به پورت توباکو تبدیل کرد، که تصادفی به‌جا بود در شهرستانی که با برگ تنباکو ثروتمند شد، اما نام اصلی یک نام مکانی آلگونکینی است و ربطی به آن محصول ندارد. پورتوبک‌ها در کنار پیسکاتاوی‌ها و دیگر متحدانشان، پای پیمان صلح سال 1666 با مریلند نشان خود را گذاشتند و مانند آنها پس از آن، سال به سال زمین را به نفع کشتزارهای بزرگ از دست دادند. به نظر می‌رسد برخی از آنها به ویرجینیا رفتند، جایی که شهری به نام پورتوباگو بر رود راپاهانوک، برای چند دهه این نام را بر خود داشت. بقیه به سرنوشت پیسکاتاوی‌ها دچار شدند. بخشی از آنها حدود سال 1700 به شمال کوچ کردند تا در پنسیلوانیا، زیر حمایت ایروکوئی‌ها، با نام کونوی زندگی کنند. بخش دیگری در شهرستان‌های چارلز و پرنس جورج ماندند، کاتولیک، روستایی و به‌طور رسمی نادیده‌گرفته‌شده، تا آنکه مریلند در سال 2012 قبیله‌های پیسکاتاوی را به رسمیت شناخت.