اروتیک پاملیکو

زبان

آلگونکی کارولینا، گونه ثبت‌شده با نام پاملیکو (آلگونکی شرقی، آلژیک)؛ منقرض، عمدتاً در فهرست واژه‌ای از سال 1709 حفظ شده است.

دین

باور و آیین بومی الگونکینی، با محوریت معبدهای شهرک و سال ذرت؛ هیچ سابقه‌ای از تغییر دین این قوم پیش از انقراضش ثبت نشده است.

درباره پاملیکو

مردم پامیکو از اقوام آلگونکین در ساحل کارولاینای شمالی بودند و حدود سال 1715 به‌عنوان ملتی از میان رفتند، یعنی تقریباً یک قرن و نیم پس از آن‌که اروپاییان برای نخستین بار به ساحلشان رسیدند. سرزمین آنان پایین رود تار بود که وقتی آبش شور می‌شود نام Pamlico می‌گیرد، و لبهٔ شمالی خلیج پهن و کم‌عمقی که پشت Outer Banks قرار دارد. دریانوردان انگلیسی در دههٔ 1580 نام آنان را Pomouik ثبت کردند؛ بعدها کارمندان استعماری آن را Pampticough نوشتند و شکل امروزی نام از همین صورت به‌جا مانده است. زمین بیشتر دهانه‌های رودخانه بود تا زمین کشاورزی: مرداب، پوکوسین، سرو آبی، بسترهای صدف و خلیجی که جزیره‌های شنی زیرآب و مداخل متغیر آن ورود کشتی‌های اقیانوسی را دشوار می‌کرد. در زمین‌های بهتر ذرت می‌کاشتند و بیشتر معاششان را از آب تأمین می‌کردند. به زبان Carolina Algonquian سخن می‌گفتند که جنوبی‌ترین شاخهٔ خانوادهٔ زبانی‌ای بود که در سراسر کرانهٔ اقیانوس اطلس تا آنچه امروز کانادا نامیده می‌شود گسترده بود. همین جایگاه، نکتهٔ مفید درباره آنان است: نزدیک‌ترین خویشاوندانشان در زبان و عادت، ملت‌های کوچک سرزمین خلیج‌ها بودند، از جمله سکوتان و ماچاپونگا، در حالی که توسکارورا که بسیار بزرگ‌تر بودند و درون سرزمین همسایهٔ ایشان بودند، به زبانی ایروکوایی سخن می‌گفتند و از نظر زبان‌شناختی بیگانه به شمار می‌آمدند.

از زبان جز واژگان اندکی باقی نمانده که جان لاوسون، پیماش‌گر، حدود سال 1709 ثبتشان کرد؛ این واژگان از معدود ثبت‌های مستقیم از هر گونهٔ زبان Carolina Algonquian هستند. لاوسون همچنین اندازهٔ فروپاشی را ثبت کرد. در سال 1696 همه‌گیری آبله سرزمین خلیج‌ها را درنوردید و هنگامی که او آنان را شمرد، پامیکوها تنها یک شهر و حدود پانزده مرد جنگجو داشتند. در سال 1711 بازماندگان در جنگ علیه مستعمرهٔ کارولاینای شمالی به توسکارورا پیوستند، با این حساب معقول که چیزی برای از دست دادن ندارند. با این همه باختند. بر پایهٔ شرایطی که مستعمره پس از پایان جنگ تحمیل کرد، آنچه از پامیکوها مانده بود باید نابود می‌شد یا به بردگی فروخته می‌شد، و پس از سال 1715 در گزارش‌ها به‌عنوان یک قوم ناپدید می‌شوند، با جذب در ملت‌های همسایه یا پراکندن در بندگی. هیچ قبیلهٔ امروزی این نام را ندارد. آنچه آشکارا برجا مانده نقشه است: Pamlico Sound، Pamlico River، Pamlico County و بخشی گسترده از کارولاینای شمالی که به نام قومی نامیده شده که ساختن همان نقشه آن را از میان برد.

فنوتیپ‌های معمول: پاملیکو

مرجع تولید با هوش مصنوعی: مو، چشم، پوست، ساختار صورت، اندام

این گروه عمدتاً از طریق آبرنگ‌های John White در سال 1585 شناخته می‌شود که او در آن‌ها همسایگان بلافصل خود را در همان منطقه ساحلی به تصویر کشیده است: پوستی از قهوه‌ای تا مسی، موی سیاه، و اندامی لاغر و راست که ناظران انگلیسی بارها آن را بلندقد توصیف کرده‌اند. مردان موی پشت سرشان را بلند نگه می‌داشتند و تارک سر را می‌تراشیدند یا به شکل کاکل تیغ می‌زدند؛ زنان موهای جلوی سر را چتری می‌زدند و بقیه موها را می‌بستند. لباس از پوست گوزن بود: پیش‌بند یا دامن کوتاهی که هر دو جنس می‌پوشیدند، و در هوای سرد شنلی که روی یک شانه انداخته می‌شد. زیورهای مروارید، صدف و مس به گردن و گوش آویخته می‌شد. نشان‌های خالکوبی‌شده روی بازوها، شانه‌ها و پشت، شهر و جایگاه اجتماعی فرد را مشخص می‌کرد.

پوزهای اروتیک و وضعیت‌های جنسی

از فهرست پوزها: 220 وضعیت نام‌دار با اسکلت‌های مرجع

پرسش‌های متداول درباره پاملیکو

پاملیکو به چه زبانی سخن می‌گویند؟

زبان اصلی پاملیکو آلگونکی کارولینا، گونه ثبت‌شده با نام پاملیکو (آلگونکی شرقی، آلژیک)؛ منقرض، عمدتاً در فهرست واژه‌ای از سال 1709 حفظ شده است. است.

پاملیکو پیرو چه دینی هستند؟

دین غالب میان پاملیکو باور و آیین بومی الگونکینی، با محوریت معبدهای شهرک و سال ذرت؛ هیچ سابقه‌ای از تغییر دین این قوم پیش از انقراضش ثبت نشده است. است.