اروتیک پوتانو

پوتانو مردمی بودند که به زبان تیموکوا سخن می‌گفتند و در بخش شمال‌مرکزی فلوریدا زندگی می‌کردند. برای قرن‌ها پیش از ورود اروپاییان، سرزمینی را که امروزه گینزویل و شهرستان الاچوا را دربر می‌گیرد در اختیار داشتند. بیماری، جنگ و یورش‌های برده‌گیری در طول قرن هفدهم و اوایل قرن هجدهم آنان را فرسود، بازماندگان در جمعیت مأموریت‌های مذهبی سنت آگوستین ادغام شدند، و هیچ جامعه جداگانه‌ای از پوتانو پس از فلوریدای اسپانیایی باقی نماند. سرزمین و سیاست آنان را از دیگر گویندگان تیموکوا متمایز می‌کرد. سرزمینشان کمربند دریاچه‌ای و دشتی داخلی بود: چاله‌های فرونشستی، ساوانای مرطوب و زمین‌های علفزار باز پیرامون آنچه اکنون پینز پریری نامیده می‌شود. آنان آن را به‌عنوان یک زعامت قبیله‌ای با رئیس اصلی خود، گویش خاص خود و دشمنان خود در اختیار داشتند.

باستان‌شناسان آنان را به سنت الاچوا پیوند می‌دهند، فرهنگ کشاورزی که به سفالینه‌هایی با نقش بلال ذرت پیش از پخت شناخته می‌شود. ذرت می‌کاشتند و در اطراف دریاچه‌ها شکار و گردآوری می‌کردند. به گویشی از زبان تیموکوا سخن می‌گفتند، زبانی که خویشاوند اثبات‌شده‌ای ندارد. راهب فرانسیسکن فرانسیسکو پارخا پوتانو را در میان گویش‌هایی که در اوایل قرن هفدهم ثبت کرد، با نام ذکر کرده است. این کار آنان را در دنیای زبانی گسترده‌ای قرار داد که در سراسر شمال فلوریدا و تا جنوب‌شرق جورجیا امتداد داشت. با این حال، سخن گفتن به یک زبان آنان را متحد نکرد: همسایگانشان اوتینا رقبایی دیرینه بودند.

ارتباط اروپاییان با آنان زود آغاز شد و نتایج ناگوار بود. ارتش هرناندو دسوتو در سال ۱۵۳۹ از شهرهای پوتانو گذشت. در دهه ۱۵۶۰، سربازان فرانسوی از فورت کارولاین تفنگ‌های خود را به رئیس اوتینا برای یورش به پوتانو قرض دادند. این یورش بعدها در حکاکی‌هایی ظاهر شد که بر روایت‌های ژاک له مواین از مستعمره استوار بودند. سربازان اسپانیایی از سنت آگوستین در اواخر قرن شانزدهم با پوتانو جنگیدند. در دهه نخست قرن هفدهم، راهبان فرانسیسکن در میان آنان مأموریت‌هایی بنیاد نهادند که مشهورترینشان سان فرانسیسکو دو پوتانو بود. در دهه‌های بعد، همه‌گیری‌ها شهرهای مأموریتی را درنوردید. تا میانه قرن هفدهم، اسپانیایی‌ها مزرعه گاوداری‌ای به نام لا چوا را در دشت برپا کرده بودند و نامش در شهرستان الاچوا باقی مانده است. یورش‌های کارولینای انگلیسی و متحدان کریکش در اوایل قرن هجدهم مأموریت‌ها را ویران کرد و بازماندگان به سوی سنت آگوستین گریختند. هنگامی که اسپانیا در سال ۱۷۶۳ فلوریدا را واگذار کرد، آخرین تیموکوایی‌های مسیحی همراه اسپانیایی‌ها به کوبا رفتند.

آنچه پوتانو بر جای گذاشتند بیشتر در زیر زمین و در سوابق مکتوب است. محل‌های مأموریت، تپه‌های زباله روستاها و خود دشت آنچه باقی مانده را در خود نگه داشته‌اند. اواخر قرن هجدهم، سمینول‌ها به سرزمین تخلیه‌شده الاچوا کوچ کردند و در زمینی که پوتانو نسل‌ها آن را کشت می‌کردند ساکن شدند.