اروتیک ملانجن‌ها

ملانجن‌ها نه قبیله‌اند، نه ملت و نه گروهی زبانی. آنان مجموعه‌ای از خانواده‌های آپالاچی‌اند که خانواده‌های کالینز، گیبسون، گوینز، مالینز، بانچ و بولن در رأس آن‌ها قرار دارند؛ خانواده‌هایی که بر پشته‌های اطراف گذرگاه کامبرلند، جایی که تنسی، ویرجینیا و کنتاکی به هم می‌رسند، ساکن شدند و همسایگانشان آنان را چیزی جز سفیدپوست به شمار آوردند. پشتهٔ نیومن و دره‌های بلک‌واتر و واردی در شهرستان هنکاک در ایالت تنسی کانون اصلی آنان است. خود زمین بیشتر داستان را بازگو می‌کند: این خانواده‌ها روی خاک کم‌عمق و پرشیب ستیغ پشته‌ها کار می‌کردند، در حالی که زمین‌های پست دره به دیگران رسید، و این همان چیزی است که معمولاً رخ می‌دهد وقتی جامعه‌ای به جایی رانده می‌شود، نه آنکه به آنجا دعوت شود.

این واژه پیش از هر چیز دیگری یک توهین بود. این واژه در دفتر صورت‌جلسات یک کلیسای باپتیست در ویرجینیا در سال 1813 و پس از آن در سوابق دادگاه‌های تنسی دیده می‌شود و همواره از بیرون به آنان اطلاق می‌شد. در بخش بزرگ‌تر دو قرن، پاسخ رایج محلی به پرسش «آیا تو ملانجنی؟» این بود که به پشتهٔ بعدی اشاره کنند. دربارهٔ خاستگاه آنان بی‌پایان بحث شد: ملوانان پرتغالی کشتی‌شکسته، اسیران ترک، فنیقی‌ها، مهاجران گم‌شدهٔ روانوک. بخشی از این‌ها روایت‌های خانوادگی صادقانه بود. بخشی دیگر راهبردی حقوقی بود، زیرا در تنسی و ویرجینیای پیش از جنگ داخلی، طبقه‌بندی شدن به عنوان رنگین‌پوست آزاد به بهای از دست دادن حق رأی، حق شهادت دادن علیه مرد سفیدپوست و گاه زمینتان تمام می‌شد، و «پرتغالی» بودن دفاعی بود که گاهی در دادگاه کارگر می‌افتاد. پژوهش‌های تبارشناختی و ژنتیکی منتشرشده در سال 2012 به چیزی ساده‌تر اشاره کردند: تبارهای اصلی عمدتاً از پیوند مردان آفریقایی و زنان اروپایی در ویرجینیای دوران استعمار سرچشمه می‌گیرند، پیوندهایی که پیش از آنکه قوانین نژادی جنوبِ برده‌دار کاملاً سخت شود شکل گرفتند، و این خانواده‌ها سپس پیش از رسیدن آن قوانین به سوی غرب کوچ کردند.

دین در این پشته‌ها پروتستان آپالاچی است، بیشتر از نوع باپتیست‌های بدوی، با یک فصل غیرعادی. یک هیئت تبلیغی پرسبیتری در واردی از اوایل دههٔ 1900 تا دههٔ 1970 یک کلیسا و یک مدرسه را در آنجا اداره کرد و نسل‌هایی از کودکانی را آموزش داد که تقریباً در هیچ جای دیگری در آن نزدیکی پذیرفته نمی‌شدند.

نقطهٔ عطف در سال 1969 رسید، هنگامی که شهر اسنیدویل نمایشی در فضای باز با عنوان گام به سوی غروب به صحنه برد و کوشید یک ناسزا را به میراث بدل کند. موجی از کتاب‌های عامه‌پسند در دههٔ 1990 هزاران مدعی تازه و همراه با آنان مقدار زیادی تاریخ نادرست را به میدان کشاند. امروزه این هویت را بیشتر نوادگانی حفظ می‌کنند که یک نام خانوادگی را از هر جایی که قرن بیستم آنان را بدان فرستاده، که اغلب دیترویت، بالتیمور یا ناکسویل بود، تا آن پشته ردیابی می‌کنند و سالی یک بار گرد هم می‌آیند تا یافته‌هایشان را با هم مقایسه کنند.