اروتیک یوچی

یوچی‌ها خود را Tsoyaha، یعنی «فرزندان خورشید»، می‌نامند و این تزیین شاعرانه‌ای که بعداً افزوده شده باشد نیست: این روایت پیدایش آن‌هاست و خورشید هنوز در زندگی آیینی‌شان نقش دارد. آنچه آن‌ها را از هر همسایه‌ای که تاکنون داشته‌اند به‌شدت متمایز می‌کند زبان‌شان است. زبان یوچی، یا Euchee، یک زبان منزوی واقعی است. زبان‌شناسان دو قرن کوشیده‌اند آن را به زبان‌های سیوانی یا هر زبان دیگری پیوند دهند، بی‌آنکه موفق شوند. گویندهٔ یوچی در جنوب‌شرق قدیم احاطه‌شده بود به گویندگان زبان‌های ماسکوجی و چروکی و هیچ نیای زبانی مشترکی با هیچ‌یک نداشت. دستور زبان به همان اندازه که نسب آن یگانه است، یگانه است: از جمله نشان می‌دهد که شخصی که درباره‌اش سخن گفته می‌شود یوچی هست یا نه، تمایزی که در نظام ضمیرها جای گرفته و به بافت سخن واگذار نشده است.

سرزمین نیاکانی آنان منطقهٔ شرقی رود تنسی و ارتفاعات کشیده تا جورجیا، کارولینا و آلاباما بود. قرن‌های هفدهم و هجدهم این قلمرو را از هم گسستند. یورش‌های استعماری برای بردگان، بیماری‌های همه‌گیر و جنگ، شهرک‌های یوچی را در سراسر داخلهٔ کشور پراکنده کرد، و تا اواسط قرن هجدهم گروه بزرگی از آنان در کنار کریک‌ها بر رود Chattahoochee مستقر شدند، در محلی که باستان‌شناسان هنوز آن را Yuchi Town می‌نامند. جذب در اتحادیهٔ کریک سیاسی بود نه فرهنگی. یوچی‌ها زبان خود، میدان‌های مربع آیینی‌شان و احساس خاص خود از هویت را نگه داشتند و هنگامی که در دهه‌های ۱۸۳۰ کوچ اجباری آغاز شد، به‌عنوان بخشی از ملت کریک به قلمرو سرخ‌پوستان رفتند، در حالی که در نظر خودشان چیز دیگری باقی ماندند.

آنان هنوز در شمال‌شرق اوکلاهوما، پیرامون شهرهای Sapulpa و Bristow و Kellyville زندگی می‌کنند و گرد سه میدان آیینی جمع‌اند: Polecat و Duck Creek و Sand Creek. بیشترشان شهروندان ثبت‌شدهٔ ملت Muscogee (Creek) هستند، و کارزار طولانی برای به‌رسمیت‌شناختن فدرال جداگانه همچنان حل‌نشده است و بیشتر یک شکایت زنده است تا پانوشت تاریخی. زندگی آیینی بر محور جشن ذرت سبز در تابستان و رقص‌های کوبشی می‌چرخد، که زنان با تکان دادن جغجغه‌های صدفی ریتم را برای همه نگه می‌دارند. مردان به یکی از دو انجمن، «رئیس» یا «جنگجو»، تعلق دارند که از پدر به ارث می‌رسد؛ این با عضویت در تبارهای مادرتبار ناجور است و یکی از قدیمی‌ترین معماهای قوم‌نگاری جنوب‌شرقی است. بسیاری از یوچی‌ها هم عمرشان را متدیست یا باپتیست بوده‌اند و هیچ تناقضی در آن نمی‌بینند. سخت‌ترین نبرد اکنون بر سر زبان است: بزرگان مسلط به زبان به شماری انگشت‌شمار می‌رسند، و برنامهٔ آموزش زبان Euchee در Sapulpa سال‌ها بزرگان را با آموزندگان جوان‌تر جفت کرده تا یک زبان منزوی خاموش نشود.