اروتیک اونالاختیگو

اونالاچتیگو یکی از سه بخشی بودند که نویسندگان دوران استعمار در میان لناپه، یا دلاور، برمی‌شمردند: بخش جنوبی، که معمولاً جای آن را در پایین‌دست رود دلاور و کرانهٔ خلیج دلاور، در آنچه امروز جنوب ایالت نیوجرسی و شمال ایالت دلاور است، می‌دانند، از پیش از تماس با اروپاییان تا قرن هجدهم. آنان دیگر به‌عنوان پیکره‌ای جداگانه وجود ندارند: بازماندگانشان در ملت گسترده‌تر دلاور و در خانواده‌هایی ادغام شدند که هرگز نیوجرسی را ترک نکردند. این نام معمولاً «مردمی که نزدیک اقیانوس زندگی می‌کنند» معنا می‌شود و بیشتر از طریق مبلغان موراویایی به ما رسیده است، که اونالاچتیگو را در کنار اونامی‌های بالادست رود و مانسی‌های ارتفاعات شمالی قرار دادند. اینکه این طرح هرگز تا چه اندازه استوار بوده، پرسشی باز است. جان هکه‌ولدر به هر بخش یک نماد جانوری داد، بوقلمون برای اونالاچتیگو، اما پژوهشگران بعدی گرگ، لاک‌پشت و بوقلمون را طایفه‌هایی مادرتبار دانستند که در همهٔ شهرهای لناپه حضور داشتند، نه قلمروهای جغرافیایی. یک تفسیر بر آن است که این واژه در آغاز برچسبی از سوی مانسی‌ها برای گویشوران اونامی در غرب‌مرکزی نیوجرسی بوده و اصلاً نامی برای مردم ساحلی نبوده است. گفتارشان بسیار اندک ثبت شد. آنچه باقی مانده به گونه‌ای از اونامی اشاره دارد، زبانی از شاخهٔ آلگونکین شرقی و خواهر مانسی، نه زبانی جداگانه.

زندگی روزمره از آب پیروی می‌کرد. خانواده‌ها در دهکده‌های کوچک و خودگردانی با خانه‌هایی پوشیده از پوست درخت زندگی می‌کردند، ذرت و لوبیا و کدو می‌کاشتند و با گردش فصل‌ها به گذرگاه‌های کوچ ماهی، بسترهای صدف و شکارگاه‌ها می‌رفتند. نسب و طایفه از طریق مادر منتقل می‌شد. دین بر محور یک آفریدگار، انبوهی از ارواح فروتر به نام مانتوواک، و روح نگهبانی که هر جوان در رؤیا می‌جست، می‌چرخید. اروپاییان زود به این ساحل رسیدند: هلندی‌ها و سوئدی‌ها در دهه‌های 1620 و 1630 در پایین‌دست رود دلاور تجارت کردند و ساکن شدند، انگلیسی‌ها به دنبال آنان آمدند، و بیماری‌های همه‌گیر و فروش زمین در چند نسل دهکده‌ها را خالی کرد. در سال 1758 لناپه‌هایی که هنوز در جنوب نیوجرسی زندگی می‌کردند، ادعاهای باقی‌مانده‌شان را در ازای برادرتون، یک منطقهٔ ویژهٔ بومیان در شهرستان برلینگتن، واگذار کردند. این منطقه هرگز رونق نگرفت و در سال 1802 بیشتر ساکنانش رفتند تا به استاکبریج در ایالت نیویورک بپیوندند، و بازماندگانشان بعدها به ویسکانسین کوچ کردند. دیگران پیش‌تر همراه با بدنهٔ اصلی دلاور از راه اوهایو، ایندیانا و کانزاس به سوی غرب و تا قلمرو سرخ‌پوستان رفته بودند، و چون بخش‌ها در این مسیر در هم ادغام شدند، نام اونالاچتیگو از کاربرد افتاد. میراث آنان را قبیلهٔ سرخ‌پوستان دلاور و ملت دلاور در اوکلاهما، جامعهٔ استاکبریج-مانسی در ویسکانسین، جوامع دلاور در انتاریو، و ملت قبیله‌ای نانتیکوک لنی-لناپه در شهرستان کامبرلند نیوجرسی، که از سوی ایالت به رسمیت شناخته شده و بخشی از تبار خود را به لناپه‌های ساحل خلیج که ماندند می‌رساند، نگاه می‌دارند.