اروتیک کوکوپاها

کوکوپا به نام یک رودخانه خوانده می‌شوند و مدت زیادی رودخانه تقویم آنان را تعیین می‌کرد. سرزمین مادری‌شان آخرین بخش رودخانه کلرادو است پیش از آن‌که به خلیج کالیفرنیا بریزد، دلتایی با کانال‌ها، آبگیرها و دشت‌های گلی متغیر که هر بهار زیر آب می‌رفت و تابستان خشک می‌شد. این چرخه همه‌چیز را سامان می‌داد. مردم ذرت، لوبیا، هندوانه و کدو را در گل مرطوب می‌کاشتند هنگامی که آب عقب می‌نشست، سپس سال را با غلاف درخت مسکیت، لوبیای پیچی و ماهی‌هایی که از آبگیرها صید می‌کردند تکمیل می‌کردند. نه کانال آبیاری بود و نه تراس. رودخانه کار را انجام می‌داد و کوکوپا آن را چنان دقیق می‌خواندند که بدانند کجا و چه زمانی بذر را در زمین بکارند. دو چیز این نظام را از هم پاشید. نخست خطی روی نقشه: مرزبندی‌های سال‌های 1848 و 1853 مرز بین‌المللی را درست از میان دلتا کشید و مردمی که همواره آزادانه میان آنچه امروز آریزونا، سونورا و باخا کالیفرنیا نامیده می‌شود رفت‌وآمد داشتند به دو کشور با قوانین و زبان‌های رسمی متفاوت تقسیم شدند. دوم واقعیتی ملموس: سد هوور و بقیه سامانه بالادست به سیلاب سالانه پایان داد، دلتا خشک شد و در بیشتر سال‌ها کلرادو دیگر به دریا نمی‌رسد. کشاورزی‌ای که قرن‌ها کوکوپا را تغذیه کرده بود به کلی ناممکن شد. در مکزیک، کوکاپا بیشتر به ماهی‌گیری روی آوردند، تنها برای برخورد با ذخیره‌گاه زیست‌کره‌ای که در سال 1993 بر دلتا اعلام شد و صید کورویینا را، که به آن وابسته‌اند، محدود کرد. این بحث هنوز ادامه دارد.

امروزه آنان دو جامعه‌اند که یک هویت را حمل می‌کنند. در آریزونا، قبیله کوکوپا زمین رزروی نزدیک سامرتون را در اختیار دارد که در سال 1917 تخصیص یافت و در دهه 1980s گسترش یافت، و دارای دولت، پلیس، موزه و شرکت‌های خاص خود است. در مکزیک، کوکاپاها از کوچک‌ترین ملل بومی شناخته‌شده کشورند و در ال مایور در باخا کالیفرنیا و در سکونتگاه‌هایی در سونورا متمرکزند. زبانشان به خانواده یوما تعلق دارد، نزدیک‌ترین زبان به کومیای، و پسرعموی کوئچان و موهاوی در بالادست. اکنون شمار بسیار اندکی از گویشوران روان دارد و تلاش جدی‌ای برای آموزش آن در جریان است. آنچه پایدار مانده کمتر از زمین آشکار است: چرخه‌های آوازی که در خواب دریافت می‌شوند و با جغجغه‌ای از کدو خوانده می‌شوند، سوزاندن جسد و مراسم یادبودی که ممکن است پس از مرگ ماه‌ها یا سال‌ها برگزار شود، پرهیز از بر زبان آوردن نام مردگان، و مهره‌دوزی، و بیش از همه یقه‌های پهن مهره‌دوزی‌شده که در گردهمایی‌ها پوشیده می‌شوند.