اروتیک پوکومتاک

پوکومتاک‌ها مردمی از خانوادهٔ الگونکین بودند که در میانهٔ درهٔ رودخانهٔ کانکتیکات زندگی می‌کردند، در بخش غربی ایالت ماساچوست امروزی و لبهٔ شمالی ایالت کانکتیکات، و حدود یک دهه پس از ۱۶۷۵ به‌عنوان یک ملت مستقل از میان رفتند. بازماندگان به شمال و غرب رفتند و در جاهای دیگر پذیرفته شدند: جامعهٔ مبلغی آبناکی‌ها در اودانک در کبک، شهرک پناهندگان مختلط در اسکاگتیکوک بر رود هادسون، و شهرهای موهاک‌ها در غرب. نامشان را از پوکومتاک گرفتند، دژ اصلی و مستحکم‌شان بر بلندی در جای دیرفیلد امروزی، و هنگام تماس با اروپاییان، قوی‌ترین حضور را در دره داشتند. آنچه آنان را یک ملت کرد، پراکندگی روستاها نبود، بلکه رودخانه بود. دشت‌های سیلابی رودخانهٔ کانکتیکات از بهترین خاک‌های کشاورزی شمال‌شرق برخوردارند، و پوکومتاک‌ها در آنها به‌شدت کشاورزی می‌کردند: ذرت، لوبیا و کدو، در مزارعی که مهاجران انگلیسی فوراً دلیل حضورشان در آنجا را در آنها تشخیص دادند. در بهار به پسکئومپسکات کوچ می‌کردند، آبشارهایی که اکنون در محل آبشار ترنرز قرار دارند، جایی که ماهی شاد و ماهی سالمون چنان فراوان بالا می‌آمدند که تمام دره را سیر می‌کردند، و جایی که چند ملت در کنار هم ماهیگیری می‌کردند.

زبان آنان به پیوستار زبان‌های الگونکین جنوب نیو انگلند تعلق داشت، نزدیک به زبان نیپماک، و اکنون از میان رفته است. واژگان زبانی که کشیشان آن را لوپ می‌نامیدند، یعنی واژگان یک مبلغ فرانسوی، ممکن است بخشی از آن را حفظ کرده باشد، هرچند انتساب آن هنوز محل بحث است. دین، تا آنجا که سوابق اجازه می‌دهد، از الگوی منطقه‌ای پیروی می‌کرد: مانیتو، یعنی نیرویی که در موجودات و مکان‌های خاص جای دارد و نه تنها در آسمان، که از راه متخصصان به آن نزدیک می‌شدند و در خود زمین خوانده می‌شد. این بخش آخر انتزاعی نیست. به روایت پوکومتاک، تپه‌ای که از جنوب دیرفیلد امتداد می‌یابد، لاشهٔ یک قندس غول‌پیکر است که دریاچه‌ای را که دره را پر می‌کرد وحشت‌زده کرده بود، تا آنکه هوبوموک با ضربه‌ای به گردنش او را کشت، و کوه شوگرلوف سرِ آن است. دو رویداد به کار آنان پایان داد. در سال ۱۶۶۴ ارتشی از موهاک‌ها دژ پوکومتاک را به انتقام کشته شدن یک سفیر ویران کرد، و ملت هرگز نتوانست دوباره روی پای خود بایستد. سپس جنگ شاه فیلیپ آمد: کمین بلودی بروک در ۱۶۷۵، و در ماه مه ۱۶۷۶ حملهٔ سپیده‌دم به اردوگاه ماهیگیری در پسکئومپسکات، جایی که سربازان انگلیسی شمار زیادی از غیرجنگجویان را کشتند. مردم پراکنده شدند. برخی در سال ۱۷۰۴ همراه با گروه فرانسوی و آبناکی که دیرفیلد را سوزاند بازگشتند، به سرزمینی که دیگر حق نگهداری آن را نداشتند.