اروتیک چیماکوم‌ها

چیماکوم‌ها قومی کوچک از بومیان آمریکای شمالی بودند. تا میانه‌ی سده‌ی نوزدهم، گوشه‌ی شمال‌شرقی شبه‌جزیره‌ی المپیک در ایالت واشینگتن در اختیار آنان بود. سپس جنگ، بیماری و استقرار آمریکایی‌ها آنان را پراکنده کرد و بازماندگان به اسکلالام و اسکوکومیش پیوستند و امروز نسل‌هایشان در میان آن‌ها زندگی می‌کنند. آنچه چیماکوم‌ها را متمایز می‌کرد بیش از جمعیتشان، زبانشان بود. همسایگانشان همگی به زبان‌های سالیشی سخن می‌گفتند. زبان چیماکوم تنها یک خویشاوند شناخته‌شده داشت، یعنی زبان کوئیلیوت که در دوردست‌های غرب، در سوی اقیانوس آرام کوه‌های المپیک، گفته می‌شود. این دو زبان کل خانواده‌ی چیماکوئن را تشکیل می‌دهند و هیچ زبان دیگری در این منطقه با هیچ‌کدام از این دو خویشاوندی نزدیک ندارد.

سرزمین چیماکوم‌ها شبه‌جزیره‌ی کوئیمپر و سواحل پیرامون آن بود، کرانه‌ای از خلیج‌ها، جویبارها و جنگل‌های چوبی که میان خلیج دیسکاوری و دهانه‌ی کانال هود کشیده می‌شد. مانند همسایگانشان، از ماهی سالمون، صدف‌ها و آنچه دریا فراهم می‌کرد زندگی می‌کردند. همسایگان آنان را جنگجویانی سرسخت می‌دانستند که به آسانی از سرزمین خود دست نمی‌کشیدند. قوم کوئیلیوت داستانی دارد که توضیح می‌دهد چگونه دو قوم خویشاوند این‌قدر از هم دور شدند. روزگاری دور، سیلی بزرگ بخشی از نیاکانشان را با خود برد و آنان را در آن سوی کوه‌ها فرود آورد، و همان مردمان بودند که چیماکوم شدند. این روایتی شفاهی است، نه سندی مکتوب، اما نشان می‌دهد که هر دو قوم از پیوند میان خود آگاه بودند.

پایان کار شتاب‌زده فرا رسید. بیماری‌های همه‌گیر جمعیت را کاهش دادند و در اواخر دهه‌ی 1840 یورشی به رهبری سوکوامیش‌ها، که سیاتل از رهبران آن بود، آنچه از توان رزمی چیماکوم‌ها باقی مانده بود را نابود کرد. مهاجران آمریکایی در سال 1851 در سرزمین کهن آنان شهر پورت تانسند را بنیان نهادند. در سال 1855 چیماکوم‌های باقی‌مانده همراه با اسکلالام و اسکوکومیش معاهده‌ی پوینت نو پوینت را امضا کردند. در سال‌های بعد، خانواده‌های بازمانده با همسایگان بزرگ‌تر خود پیوند زناشویی بستند و در میان آنان ساکن شدند.

زبان بیش از خود گروه دوام آورد. هنگامی که فرانتس بوآس حدود سال 1890 واژه‌هایی از آن را ثبت کرد، تنها چند سالخورده هنوز آن را می‌دانستند، و زبان در نیمه‌ی نخست سده‌ی بیستم خاموش شد. آنچه بر جا مانده شماری اندک فهرست واژه و یادداشت‌های دستوری است. زبان‌شناسان آن را یکی از تنها دو منبع آگاهی درباره‌ی خانواده‌ی چیماکوئن می‌دانند. نام این قوم در جغرافیا نیز باقی مانده است: جویبار چیماکوم و جامعه‌ی کشاورزی چیماکوم در میانه‌ی قلمرو کهن قرار دارند.