اروتیک ایروکوا

ایروکوئی‌ها را بهتر است یک کنفدراسیون دانست تا یک ملت واحد. شش ملت، یعنی موهاک، اونیدا، اونونداگا، کایوگا، سنکا، و توسکارورا که در اوایل قرن هجدهم دیرتر به آن پیوستند، زیر قانون بزرگ صلح به هم پیوند خورده‌اند. این قانون یک قانون اساسی شفاهی است که چند قرن پیش از ایالات متحده وجود داشته و به‌طور گسترده‌ای اعتبار دارد که بر مردانی که آن قانون بعدی را تدوین کردند تأثیر گذاشته است. آنان خود را هودنوسونی می‌نامند، به معنای «مردم خانه دراز»، هم به‌خاطر خانه‌های پوست‌درخت و تیرک‌دار که زمانی خانواده‌های مادرتبار گسترده را در خود جای می‌دادند، و هم به‌خاطر استعاره جغرافیایی خود کنفدراسیون: خانه‌ای بلند که در آنچه اکنون شمال ایالت نیویورک نامیده می‌شود کشیده شده است، که در آن موهاک دروازه شرقی و سنکا دروازه غربی را نگه می‌دارند.

زبان‌های ایروکوئی خانواده‌ای کوچک و مستقل‌اند که با زبان‌های آلگونکین که بیشتر همسایگانشان به آن سخن می‌گویند بی‌ارتباط است، جزیره‌ای زبانی که منعکس‌کنندهٔ تمایز سیاسی دیرینهٔ آنهاست. چروکی که دور در جنوب است، خویشاوند دوری است. در درون کنفدراسیون، زبان موهاک و اونیدا آن‌قدر به هم نزدیک‌اند که گویشورانشان با کمی زحمت منظور یکدیگر را درمی‌یابند؛ اونونداگا در مرکز قرار دارد، هم از نظر زبانی و هم از نظر آیینی، زیرا ملت اونونداگا آتش شورا را میزبانی می‌کند و کمربندهای وامپوم را نگه می‌دارد که تاریخ کنفدراسیون را ثبت کرده‌اند.

عضویت در تبار و جایگاه سیاسی از طریق مادر منتقل می‌شود. رؤسای قبیله مردانند، اما توسط مادران تبار نامزد و در صورت لزوم برکنار می‌شوند، و عنوان متعلق به تبار است نه فرد. این ترتیب از نخستین تماس، ناظران اروپایی را شگفت‌زده کرد و در طول قرن‌ها فشار برای یکسان‌سازی آن، به‌طرز قابل توجهی پایدار مانده است. آیین خانه دراز که در اوایل قرن نوزدهم از طریق رؤیاهای پیامبر سنکایی هندسام لیک تدوین شد، آیین‌های کهن‌تری از جمله آیین‌های نیمهٔ زمستان، توت‌فرنگی و ذرت سبز را در جنبشی اصلاح‌طلبانه ادغام کرد که به الکل، فروپاشی خانواده و از دست دادن زمین پس از جنگ انقلاب آمریکا، که سرزمین ایروکوئی را ویران کرد، می‌پرداخت. این آیین هنوز دین عملی اقلیت قابل توجهی است، در کنار فرقه‌های مختلف مسیحی.

انقلاب آمریکا کنفدراسیون را دو پاره کرد: بیشتر ملت‌ها به سمت بریتانیا رفتند، اونیدا و بخش زیادی از توسکارورا به شورشیان پیوستند، و آتش شورای اونونداگا برای نخستین بار در حافظهٔ مردم به‌طور آیینی پوشانده شد. امروز هودنوسونی‌ها در سرزمین‌های رزرو و ذخایر در نیویورک، انتاریو، کبک، ویسکانسین و اوکلاهما پراکنده‌اند، گذرنامه‌های خود را صادر می‌کنند و تیم ملی لاکراس دارند که در سطح بین‌المللی رقابت می‌کند؛ لاکراس بازی آنهاست، پیش از آنکه بازی دیگران شود.