اروتیک اوکاناگان

سیلکس‌ها (Syilx) که به انگلیسی اوکاناگان نامیده می‌شوند، نام خود را از واژه‌ای می‌گیرند که به معنای تابیدن چند رشته به هم برای ساختن یک طناب است. این تصویر با آنان هم‌خوانی دارد. این ملت از جامعه‌هایی جدا از هم تشکیل شده که در امتداد یک نظام رودخانه‌ای واحد قرار گرفته‌اند و زبان مشترک، سرزمین مشترک و مجموعه‌ای از قوانین که در داستان‌ها حفظ شده، آن‌ها را به هم پیوند می‌دهد. سرزمین آنان از رودخانه کلمبیا در مرکز شمالی ایالت واشنگتن، در امتداد دره‌های اوکاناگان و سیمیلکامین به سمت بالا و از آنجا از کنار دریاچه‌های بلند جنوب داخلی کلمبیای بریتانیا امتداد دارد: زمین‌های خشک پشته‌ای، کاج پوندروسا، درمنه و آب سرد.

زبان آنان، nsyilxcən، به شاخه جنوبی زبان‌های سالیش داخلی (Interior Salish) تعلق دارد. این زبان به سالیشیِ مردمان اسپوکان، کالیسپل و فلت‌هد در جنوب شرقی از همه نزدیک‌تر است و با زبان سکوپمک (Secwepemc) در شمال تنها خویشاوندی دورتر دارد. بیشتر گویشوران بومی مسلط اکنون سالمندانند و برنامه‌های غوطه‌وری زبانی در دو سوی مرز در تلاش برای تغییر این وضع‌اند. داستان‌هایی که با نام captikʷł شناخته می‌شوند و بسیاری از آن‌ها کایوت (Coyote) را در بر دارند، حامل قانون سیلکس‌اند، نه صرفاً سرگرمی. مشهورترین آن‌ها از چهار رئیس غذا می‌گوید: خرس سیاه، ماهی سالمون چینوک، بیترروت و توت ساسکاتون، که میان خود تصمیم گرفتند مردمی که هنوز نیامده‌اند چگونه تغذیه شوند. همین سنت مفهوم en'owkin را پدید آورده است، شیوه‌ای برای رسیدن به تصمیم با به سخن درآوردن همه صداها پیش از آنکه کسی متعهد شود. این ایده نام خود را به مرکز En'owkin داده است، مدرسه‌ای برای زبان و نوشتار بومی که سیلکس‌ها در پنتیکتون بنیان گذاشته‌اند.

آیین‌های معنوی همچنان از چرخه سال غذایی پیروی می‌کنند. مراسمی به استقبال از نخستین ماهی سالمون، ریشه‌ها و توت‌ها می‌روند و کلبه عرق برای بسیاری از مردم همچنان محوری است. میسیون‌های کاتولیک در قرن نوزدهم رسیدند و بسیاری از خانواده‌ها هر دو آیین را به جا می‌آورند. زمستان‌ها زمانی در خانه‌های گودالی که تا حدی در زمین کنده می‌شدند سپری می‌شد و فرورفتگی‌های گرد آن‌ها هنوز بر تراس‌های کنار رودخانه در سراسر دره دیده می‌شود.

معاهده 1846 که مرز را در مدار 49 درجه تعیین کرد، ملت را به دو نیم کرد. به این ترتیب جامعه‌های جنوبی در قلمرو محفوظ کالویل در ایالت واشنگتن جای گرفتند. جامعه‌های شمالی به قلمروهای محفوظ کوچکی در کلمبیای بریتانیا محدود شدند، در حالی که مهاجران دره را به باغ‌های میوه و بعدها به سرزمین تولید شراب تبدیل کردند. سدهای روی رودخانه اوکاناگان، سالمون سرخ را از دریاچه‌های بالادست جدا کردند و از آن پس تلاشی برای احیا به رهبری سیلکس‌ها این ماهی‌ها را به آب‌هایی بازگردانده که نسل‌ها به آن‌ها نرسیده بودند. مرز به دیوان عالی کانادا هم کشیده شد. در سال 2021، در پرونده R v Desautel، دادگاه حکم کرد که شکارچی ثبت‌نام‌شده نزد قبایل کالویل می‌تواند از حقوق شکار بومیان در کلمبیای بریتانیا برخوردار باشد، هرچند در ایالات متحده زندگی می‌کند. امروز اتحاد ملت اوکاناگان هفت گروه قبیله‌ای کلمبیای بریتانیا را با قبایل متحد کالویل پیوند می‌دهد. یکی از این گروه‌ها، اوسویوس (Osoyoos)، شرکت Nk'Mip Cellars را اداره می‌کند که به‌طور گسترده به‌عنوان نخستین شراب‌سازی متعلق به بومیان در آمریکای شمالی توصیف می‌شود.