اروتیک آمریکایی‌های انگلیسی‌تبار

آمریکایی‌های انگلیسی‌تبار گروه قومی‌ای هستند که بیشتر آمریکایی‌ها فراموش می‌کنند یک گروه قومی است. نیاکان آن‌ها در یک فرهنگ ملی موجود نگنجیدند. بخش زیادی از آن را خودشان ساختند و زبان، حقوق عرفی، نشست شهری و نقشه‌ای پر از نام‌هایی مانند نیوانگلند، پلیموث و جیمزتاون را پدید آوردند. بنابراین میراث انگلیسی در ایالات متحده معمولاً فقط آمریکایی خوانده می‌شود. در سرشماری سال 2020 حدود 46 میلیون نفر تبار انگلیسی خود را اعلام کردند که بیش از هر تبار اروپایی دیگری بود. عدد واقعی احتمالاً بیشتر است، زیرا بسیاری از خانواده‌هایی که ریشه استعماری دارند، به‌ویژه در جنوب و در آپالاچیا، تبار خود را ساده آمریکایی ذکر می‌کنند. آن‌ها هم به‌عنوان یک قوم واحد نیامدند. ویرجینیا که در سال 1607 در جیمزتاون بنیان نهاده شد، پسران کوچک‌تر دارای زمین و کارگران قراردادی را جذب کرد که بیشتر از جنوب انگلستان بودند. خانواده‌های پیوریتن از آنگلیای شرقی در دهه 1630 خلیج ماساچوست را مستقر کردند و در شهرک‌های فشرده‌ای حول کلیسا ساختند. کوئیکرها از شمال میدلندز به دنبال ویلیام پن به دره دلاور رفتند. آن تفاوت‌های منطقه‌ای انگلیسی به تفاوت‌های منطقه‌ای آمریکایی تبدیل شدند و مورخان هنوز از آن‌ها برای توضیح تضاد قدیمی میان یانکی‌های نیوانگلند و کشاورزان تایدواتر استفاده می‌کنند.

بیشتر مهاجران بعدی کارگران بودند. در قرن نوزدهم، بافندگان لنکشایر کارخانه‌های نساجی فال ریور را پر کردند، سفالگران استافوردشایر تجارت سرامیک را در ایست لیورپول، اوهایو ساختند، و معدنچیان سخت‌سنگ کرنیشی به دنبال مس و سرب به شبه‌جزیره فوقانی میشیگان و جنوب غربی ویسکانسین رفتند. هزاران گرویده‌ٔ انگلیسی به کلیسای قدیسان آخرالزمان از اقیانوس اطلس و سپس دشت‌ها به یوتا رفتند، ایالتی که هنوز یکی از بالاترین سهم‌های تبار انگلیسی در میان همه ایالت‌ها را گزارش می‌کند. دین نیز به همین شیوه شاخه‌شاخه شد: کلیسای اسقفی از کلیسای انگلستان، کنگره‌گرایی از پیوریتن‌ها، متدیسم از احیای جان وسلی و انجمن دوستان (کوئیکرها) از جورج فاکس سرچشمه گرفتند. امروز آمریکایی‌های انگلیسی‌تبار به هر فرقه‌ای و به هیچ‌کدام تعلق دارند و ایمان به ندرت آن‌ها را متمایز می‌کند. آنچه به‌عنوان میراثی متمایز باقی مانده می‌تواند شگفت‌آور باشد. وقتی سیسیل شارپ، گردآورندهٔ ترانه‌های عامیانهٔ انگلیسی، در سال 1916 به آپالاچیای جنوبی رفت، دریافت که خانواده‌های کوهستانی هنوز ترانه‌های قدیمی انگلیسی و اسکاتلندی را می‌خوانند. رقص کنترا در نیوانگلند از رقص روستایی انگلیسی برآمد. اما برای بسیاری از آمریکایی‌های انگلیسی‌تبار امروز، هویت کمتر در آداب و رسوم زندگی می‌کند و بیشتر در تبارشناسی: انجمن‌های نسب می‌فلاور، کتاب‌های مقدس خانوادگی و شجره‌نامه‌هایی که تا یک محله مشخص در انگلستان ردیابی شده‌اند.