اروتیک ناراگانست

نارگانست‌ها مردم خلیجی هستند که این خلیج به نام آنان خوانده می‌شود، و تا آغاز سده هفدهم، قدرت برتر جنوب نیوانگلند بودند. همه‌گیری‌هایی که ساحل وامپانواگ را بین سال‌های 1616 و 1619 خالی کرد، بیشتر از نارگانست‌ها گذشت، بنابراین وقتی مستعمره‌نشینان انگلیسی رسیدند، با ملتی پرجمعیت روبه‌رو شدند که ساختار کارآمدی از ساچم‌ها و جامعه‌های خراج‌گزار داشت و از خلیج نارگانست در غرب تا رودخانه پاوکاتاک امتداد داشت. آنان راجر ویلیامز را پس از آنکه خلیج ماساچوست در سال 1636 تبعیدش کرد پناه دادند و زمینی را که بعدها پروویدنس شد به او فروختند. ویلیامز این لطف را به شکلی عجیب و ماندگار جبران کرد: دفترچه عبارات او در سال 1643 با عنوان A Key into the Language of America اکنون مهم‌ترین سند بازمانده از زبان نارگانست است. این زبان به شاخه الگونکی شرقی تعلق دارد و با زبان‌های ماساچوست و موهیگان-پکوت خویشاوندی نزدیک دارد، و در قرن نوزدهم دیگر به‌طور روزمره صحبت نمی‌شد. کار احیای امروز از طریق ویلیامز و آن زبان‌های همسایه پیش می‌رود. برخی واژگان هم هرگز از انگلیسی بیرون نرفته‌اند: quahog، succotash، squash، samp، powwow. کواهاگ دو بار حساب می‌شود، زیرا حاشیه بنفش صدفش ماده‌ای برای وامپوم فراهم می‌کرد که نارگانست‌ها در مقیاس وسیع تولید می‌کردند، نخست به‌عنوان سند دیپلماتیک و یادگار پیمان‌بندی، و سپس مدتی به‌عنوان پول نقد رایج در میان مستعمره‌ها.

قدرت آنان را هدف قرار داد. در سال 1637 به انگلیسی‌ها علیه پکوت‌ها کمک کردند و از شیوه جنگیدن انگلیسی‌ها به‌صراحت ناراحت شدند. یک نسل بعد، در جنگ فیلیپ پادشاه، کوشیدند از آن کنار بمانند اما با این حال مورد حمله قرار گرفتند. در یک روز دسامبر سال 1675، نیروهای استعماری یک روستای زمستانی مستحکم را در باتلاقی در ساوث کینگزتاون آتش زدند و صدها تن را کشتند که بیشترشان جنگجو نبودند. بازماندگان دوباره گرد هم آمدند، در کنار نیانتیک شرقی‌ها که ساچمشان نینیگرت بی‌طرف مانده بود، و قبیله امروزی از همین ادغام به وجود آمده است. ضربه بعدی اداری بود: در سال 1880 رود آیلند قبیله را منحل اعلام کرد، زمین را فروخت و تنها حدود دو ایکر پیرامون کلیسای سنگی نارگانست در چارلزتاون باقی گذاشت. با این حال آنان همچنان در آنجا گردهم می‌آمدند. گردهمایی ماه اوت که از کلیسای سنگی کنونی‌ای که میزبان آن است قدیمی‌تر است، همزمان مراسم کلیسایی، گردهمایی خانوادگی و مجمع سیاسی را پیش می‌برد. زمین در سال 1978 بازگشت، شناسایی فدرال در سال 1983 حاصل شد، و سپس در سال 2009 دیوان عالی در پرونده Carcieri v. Salazar رأی داد که واشینگتن نمی‌تواند آن زمین را به امانت برای قبیله بگیرد؛ حکمی که آشکارا علیه نارگانست‌ها بود و از آن زمان قبیله‌ها را در سراسر کشور محدود کرده است.