اروتیک یازو

یازوها ملتی کوچک از مردمان بومی دره‌ی پایینی رود می‌سی‌سی‌پی بودند که بر پرتگاه‌های کنار رود یازو، در منطقه‌ای که امروز غرب ایالت می‌سی‌سی‌پی است، زندگی می‌کردند تا اوایل دهه‌ی 1730، هنگامی که جنگ با فرانسوی‌ها آنان را از هم پاشید و بازماندگانشان را چیکاساها و چوکتاها پذیرفتند. آنچه در نظر تقریباً همه‌ی کسانی که درباره‌ی ایشان نوشته‌اند، آنان را یک قوم می‌کرد، مکان و همسایگی بود. آنان آخرین بخش رودخانه را پیش از ریختن آن در می‌سی‌سی‌پی، نزدیک ویکسبرگ امروزی، در اختیار داشتند و تنگاتنگ در کنار گروهی از دیگر ملت‌های کوچک زندگی می‌کردند: کوروا، اوفو، تیوکس و، برای مدتی، تونیکا. این گروه‌ها با هم داد و ستد، وصلت و جنگ می‌کردند و افسران فرانسوی که کوشیدند آنان را بشمارند، پیوسته یکی را با دیگری اشتباه می‌گرفتند. تا زمان تماس پیوسته در دهه‌ی 1690، بیماری‌های همه‌گیر پیش‌تر در سراسر دره کار خود را کرده بودند. شمار یازوها به صدها نفر می‌رسید، نه هزاران، و روستاهایشان میان سنگرهای خاکی‌ای قرار داشت که ساکنان پیشین برپا کرده بودند و هنوز بر سر نسبت آنان با یازوها بحث است.

تقریباً هیچ چیزی از زبانشان باقی نمانده است. چند واژه که مبلغان مذهبی ثبت کرده‌اند نشان می‌دهد که این زبان با کوروا و تونیکا در گروهی قرار می‌گیرد که زبان‌شناسان آن را تونیکایی می‌نامند، اما شواهد آن‌قدر اندک است که پژوهشگران دقیق آن را طبقه‌بندی‌نشده می‌خوانند و همان‌جا متوقف می‌شوند. حتی معنای نام یازو نیز روشن نیست، با وجود ترجمه‌های قاطعی که رواج دارند. زندگی دینی‌شان بیشتر از راه استنباط از همسایگان بهتر مستندشده‌شان شناخته می‌شود: آتشی مقدس که در معبدی نگه‌داری می‌شد، آیین‌های تدفین که گرد آن سازمان یافته بود، و مراسمی که به خورشید و برداشت محصول پیوند داشت. فرانسوی‌ها در 1719 دژ سنت پیر را بر رودخانه‌ی آنان برپا کردند و کشیشی یسوعی به نام ژان سوئل را برای کار با آنان گماشتند. او به نتیجه‌ای نرسید. در اواخر 1729، هنگامی که ناچزها قیام کردند و دژ روزالی را در پایین رود ویران ساختند، یازوها و کورواها سوئل را کشتند و سپس پادگان دژ سنت پیر را گرفتند. اقدام تلافی‌جویانه‌ای که بیشتر نبردهایش را متحدان بومی فرانسه انجام دادند، ظرف چند سال آنان را به‌عنوان یک ملت از میان برد. این نام پس از مردم باقی ماند و اکنون بر رودخانه، شهرستانی در می‌سی‌سی‌پی، شهر یازو سیتی و حوضه‌ای از پرکشت‌ترین زمین‌های کشاورزی در آمریکای شمالی نشسته است. امروز هیچ ملت یازویی وجود ندارد و فهرستی هم نیست که بتوان در آن ثبت شد. مردمان کوچک دره نه آنکه ناپدید شده باشند، بلکه تحت فشار در ملت‌های بزرگ‌تر ادغام شدند و یازوها به‌سرعت ادغام شدند.