اروتیک آکوکیساها

آکوکیسا مردمی بودند که به زبان آتاکاپایی سخن می‌گفتند و از پیش از تماس با اروپا تا اواخر قرن هجدهم، در اطراف خلیج گالوستون و در امتداد بخش پایینی رودخانه‌های ترینیتی و سان خاسینتو در جنوب‌شرقی تگزاس زندگی می‌کردند. تا آن زمان بیماری و آشفتگی‌های استعماری آنان را از هم پاشانده بود و هر کس زنده مانده بود به احتمال زیاد در مردمان همسایه جذب شده بود. آنچه آنان را یک قوم می‌ساخت، جایگاهشان به همان اندازه زبانشان بود. آنان آتاکاپای سوی تگزاس بودند، در انتهای غربی جامعه‌ای زبانی که در امتداد باتلاق‌های ساحلی خلیج تا لوئیزیانا به سوی شرق کشیده می‌شد. اسپانیایی‌ها نام آنان را Orcoquiza نوشتند.

سرزمین آنان ترکیبی از کرانه‌ی خلیج، باتلاق‌های شور، جنگل‌های دشتی و دشت‌های ساحلی بود و آنان از همه‌ی آن بهره می‌بردند. دسته‌ها میان لبه‌ی آب، جایی که ماهی، صدف دریایی و دوکفه‌ای‌ها به مقدار زیاد صید می‌شد، و اردوگاه‌های داخلی، جایی که شکار گوزن و غذاهای گیاهی آسان‌تر یافت می‌شد، در رفت‌وآمد بودند. تل‌های صدفی که در امتداد خلیج به جا مانده‌اند هنوز از بهترین شواهد شیوه‌ی زندگی آنان‌اند، زیرا متون مکتوب اندک است. از زبانشان فقط پاره‌هایی باقی مانده که برای پیوند دادنش به آتاکاپا کافی است، اما بیشتر از آن نه. تقریباً هیچ چیزی از زندگی مذهبی آنان هرگز نوشته نشد.

آکوکیسا در تاریخ اروپا به تکه‌هایی پراکنده راه می‌یابند. در سال ۱۷۱۹ افسری فرانسوی به نام Simars de Bellisle در ساحل گرفتار شد و حدود دو سال را میان آنان گذراند، پیش از آنکه راهش را به لوئیزیانای فرانسوی باز کند. بازرگانان فرانسوی در دهه‌های بعد او را در پایین رودخانه ترینیتی دنبال کردند. اسپانیا از آنان نگران شد و در سال ۱۷۵۴ یکی از بازرگانان به نام Joseph Blancpain را بازداشت کرد. سپس در میانه‌ی دهه‌ی ۱۷۵۰ نزدیک دهانه‌ی ترینیتی، یک پادگان نظامی به نام San Agustín de Ahumada و یک مأموریت مذهبی به نام Nuestra Señora de la Luz ساخت. این دو با هم به El Orcoquisac معروف بودند. این پاسگاه بودجه‌ی ناکافی، بهداشت بد و کشمکش‌های داخلی میان مسئولانش داشت. وقتی اسپانیا لوئیزیانا را در اختیار گرفت و خطر فرانسه از میان رفت، در اوایل دهه‌ی ۱۷۷۰ رها شد. برخی آکوکیسا به مأموریت‌های San Xavier در دورتر به داخل سرزمین نیز رفته بودند و در کنار بیدای‌ها و دیادوزها زندگی می‌کردند.

پس از بسته شدن El Orcoquisac، آکوکیسا به تدریج کمتر در سجلات دیده می‌شوند. بیماری‌های همه‌گیر کرانه‌ی بالایی تگزاس را سخت آسیب زدند و تا اوایل قرن نوزدهم این نام دیگر به جامعه‌ای جداگانه اشاره نمی‌کرد. آنچه باقی مانده باستان‌شناسی است، از جمله محل پاسگاه قدیمی نزدیک Wallisville، و میراث گسترده‌تر آتاکاپایی که امروزه بازماندگان Atakapa-Ishak در لوئیزیانا و تگزاس ادعای آن را دارند.