اروتیک هولیکاچوک

هولیکاچوک‌ها مردم آتاباسکنِ میانهٔ رودخانهٔ اینوکو هستند، رودخانه‌ای کُند و پرپیچ‌وخم در غرب داخلی آلاسکا که تقریباً موازی با یوکن جریان دارد و سرانجام به آن می‌پیوندد. نامشان را از روستایی گرفته‌اند که دیگر کسی در آن زندگی نمی‌کند. در سال‌های 1962 و 1963 کل جامعه کوچ کرد و به سمت شرق، به گریلینگ بر کرانهٔ خود یوکن، رفت؛ جایی که آب بهتر بود، دایر نگه‌داشتن مدرسه امکان‌پذیر بود و قایق‌های باری واقعاً می‌توانستند به آنان برسند. امروز تقریباً همهٔ کسانی که هولیکاچوک به شمار می‌آیند در گریلینگ زندگی می‌کنند یا نسبشان به آنجا می‌رسد.

آنچه آنان را متمایز می‌کند به‌سادگی بیان‌شدنی است، اما مدت‌ها به‌آسانی از نظر دور می‌ماند. زبانشان میان دگ زیناگ در پایین‌دست و کویوکون در بالادست قرار دارد، هم از نظر جغرافیایی و هم از نظر ساختاری، و در بیشتر قرن بیستم افراد بیرونی آن را لهجه‌ای از یکی از این دو طبقه‌بندی می‌کردند. زبان‌شناسان مرکز زبان‌های بومی آلاسکا تنها در دههٔ 1970 آن را به‌عنوان زبانی مستقل جدا کردند، و در آن زمان گویشوران روان آن دیگر اندک بودند. آخرینِ آنان در دههٔ 2010 درگذشت. هیچ راه ملایمی برای گفتن این موضوع وجود ندارد: مردمی تقریباً در همان لحظه‌ای که شواهدِ متمایز بودنشان خاموش شد، به‌طور رسمی متمایز شناخته شدند. ضبط‌ها و کارهای واژگانی در آرشیو باقی مانده‌اند و از آن‌ها استفاده می‌شود.

سال هنوز بر پایهٔ رودخانه می‌گذرد. در تابستان، ماهی کینگ و چوم که در اردوگاه ماهیگیری صید می‌شوند و برای خشک‌کردن روی قفسه بریده می‌شوند؛ از زیر یخ، ماهی سفید و پایک؛ در پاییز، گوزن بزرگ (موس)، که در روستایی خارج از شبکهٔ جاده‌ای وزنش در بودجهٔ خانوار بسیار بیشتر از آن است که هر رقمی دربارهٔ آن نشان می‌دهد. تله‌گذاری درآمد نقدی فراهم می‌کند. چیدن توت سرگرمی نیست.

دین آنان مسیحی است و همراه با ایستگاه‌های تبلیغی که در اواخر قرن نوزدهم در پایین‌دست و میانهٔ یوکن فعالیت می‌کردند به آنجا رسید. این دین در کنار پوتلاچ یادبود قرار دارد، نهاد محوری آتاباسکن برای سوگواری، بخشیدن اموال و تسویهٔ آنچه یک خانواده به خانوادهٔ دیگر بدهکار است. هولیکاچوک‌ها این و بسیاری چیزهای دیگر را با همسایگان دگ هیتان و کویوکون خود مشترک دارند، و ازدواج میان این سه گروه به زمانی دورتر از هر یک از این برچسب‌ها بازمی‌گردد. بر اساس توافق‌نامهٔ ادعاهای زمین سال 1971، آنان در منطقهٔ دویون قرار می‌گیرند، که ساختاری شرکتی را بر فهم‌هایی بسیار کهن‌تر دربارهٔ اینکه چه کسی بر کدام بخش از سرزمین حق دارد، قرار داد.