اروتیک چوانوک‌ها

چووانوک‌ها مهم‌ترین ملت الگونکین‌زبان در سرزمین آلبمارل بودند، در کنار رودخانه چووان در منطقه‌ای که امروز شمال‌شرق ایالت کارولاینای شمالی را تشکیل می‌دهد، و پیش از رسیدن نخستین کشتی‌های انگلیسی در دهه 1580 از قدرتمندترین واحد سیاسی آن منطقه بودند. رالف لین که در 1586 از رونوک به بالادست رودخانه رفت، برآورد کرد که رهبرشان مناتونون می‌تواند هفتصد جنگجو به میدان بفرستد، بیش از هر همسایه‌ای. نوادگان آنان هنوز در شهرستان‌های گیتس و هرتفورد زندگی می‌کنند، اما چووانوک‌ها به‌عنوان ملتی از شهرک‌های رودخانه‌ای حصاردار تحت فرمان یک ویروانس عالی، قرن هجدهم را پشت سر نگذاشتند.

زبان آنان الگونکین کارولینایی بود، همان گونه شرقی الگونکین که رونوک، سکوتان و ویپمیوک اطرافشان به آن سخن می‌گفتند و از خویشاوندان زبان‌های پاوهاتان در شمال تنگه بود. این زبان از میان رفته و تنها در فهرست‌های کوتاه واژگانی که توماس هریوت گردآورد و در نام‌های جغرافیایی، مانند خود چووان که معمولاً به معنای نزدیک به «مردم جنوب» ترجمه می‌شود، باقی مانده است. آنان ذرت، لوبیا و کدو را روی تراس‌های رودخانه می‌کاشتند و با تله‌های چوبی و قایق‌های تک‌تنه، ماهی هرینگ و ماهی ازون‌برون را در مسیر مهاجرت بهاری‌شان صید می‌کردند. جایگاه اجتماعی بر بدن دیده می‌شد: مس و صدف روی گلو، و نشانه‌های خال‌کوبی‌شده روی بازوها و شانه‌ها که به غریبه نشان می‌داد فرد به کدام شهر و کدام رئیس تعلق دارد. کاهنان مردگان خانواده‌های سرشناس را در خانه‌ای معبدی نگه می‌داشتند، و هریوت ثبت کرد که خدایان، به صورت جمع، مانتواک نامیده می‌شدند.

تماس‌ها به شیوه معمول این‌گونه برخوردها بد پیش رفت، اما آهسته. لین در 1586 مناتونون را دستگیر کرد و پسرش سکیکو را گروگان نگه داشت، و چووانوک‌ها نود سال بعد را صرف مدیریت تاجران و مستعمره‌نشینان کردند، نه جنگیدن با آنان. این وضع در 1675 پایان یافت، زمانی که با مستعمره‌نشینان آلبمارل جنگیدند و شکست خوردند. در 1677 آنان به قطعه زمینی در کنار جدول بنتس در شهرستان گیتس کنونی محدود شدند، که از نخستین سرزمین‌های رزرو در آنچه بعدها ایالات متحده شد بود، و در عرض یک نسل بریده شد. با این همه آنان در جنگ توسکاروا در کنار مستعمره‌نشینان جنگیدند. سرشماری استعماری 1755 هفت چووانوک شمرد، عددی که بیش از آنکه نشان دهد چه کسی زنده بوده، نشان می‌دهد چه کسانی را شمارش‌کنندگان حاضر بودند ببینند، زیرا بسیاری پیش‌تر با خانواده‌های توسکاروا، مهرین و خانواده‌های آزاد سیاه‌پوست و سفیدپوست همسایه ازدواج کرده بودند. آخرین زمین‌های رزرو در دهه 1820 از دستشان خارج شد. در این قرن نوادگان خود را به‌عنوان ملت سرخ‌پوست چووانوک سازمان دادند و بخشی از زمین قدیمی جدول بنتس را بازپس گرفتند، که اکنون محل باستان‌شناسی است و در کاوش آن کمک می‌کنند.