اروتیک پاتاوومک

باتاوومِک مردمی هستند که رودخانه پوتوماک به نام آنان خوانده شده است، نکته‌ای که بیشتر ساکنان ویرجینیا نیمه‌آگاه از آن هستند بی‌آنکه بدانند این قوم هنوز زنده است. روستاهای آنان در کرانه ویرجینیایی بخش جزرومدی رودخانه، پیرامون خور پوتوماک در شهرستان استافورد کنونی، قرار داشت و بازماندگانشان چندان دور از آنجا نرفتند. قبیله بومی باتاوومِک ویرجینیا امروزه در همان شهرستان مستقر است، نزدیک به محل روستاهای قدیمی و اکنون به‌خوبی در حوزه رفت‌وآمد روزانه به واشینگتن دی‌سی قرار دارد.

هنگامی که انگلیسی‌ها در آغاز سده هفدهم رسیدند، باتاوومِک به گویشی از زبان آلگونکین ویرجینیا سخن می‌گفتند، زبان فرمانروایی‌های ساحلی تایدواتر، و در حاشیه شمالی سرزمینی زندگی می‌کردند که پاوهاتان بر آن حکم می‌راند. حاشیه واژه درست است. باتاوومِک قدرت پاوهاتان را می‌پذیرفتند اما سیاست خارجی خود را خودشان اداره می‌کردند. ذرت را به مستعمره‌نشینان گرسنه جیمزتاون می‌فروختند و پسر انگلیسی هنری اسپلمن را پذیرا شدند. همچنین معدن محلی را به جان اسمیت نشان دادند که مردم در آن کانی درخشانی را استخراج می‌کردند، آن را در کیسه‌های کوچک بسته‌بندی می‌کردند و در سراسر منطقه به عنوان رنگ بدن معامله می‌کردند.

این استقلال به رویدادی انجامید که باتاوومِک بیش از هر چیز با آن شناخته می‌شوند. در سال 1613 پوکاهانتاس در دیدار از آنان بود که یاسوپوس، برادر رئیس قبیله، به کاپیتان ساموئل آرگال کمک کرد تا او را به کشتی انگلیسی بکشاند، که گفته می‌شود در ازای یک دیگ مسی بود. اسارت او روابط میان مردم پاوهاتان و مستعمره را تغییر داد. برای باتاوومِک، بقیه آن سده بد گذشت. در سال 1666 دولت استعماری به آنان اعلان جنگ کرد و قبیله به عنوان یک پیکره سیاسی از هم گسیخته شد، مردمانش کشته، به بردگی کشیده یا پراکنده شدند.

آنچه پیوسته ماند پیوند خویشاوندی بود. خانواده‌ها در شهرستان استافورد و پیرامون آن ماندند، با خانواده‌های همسایه وصلت کردند و نگه داشتند که چه کسی از چه کسی زاده شده است. آنان حتی زیر قوانین نژادی ویرجینیا در سده بیستم چنین کردند، قوانینی که خانواده‌های بومی را به ناپدید شدن از سجل‌های رسمی وامی‌داشت. زبان آلگونکین مدت‌ها پیش خاموش شد و باتاوومِک امروزی انگلیسی سخن می‌گویند و بیشترشان مسیحی‌اند. این قبیله در دهه‌های اخیر به‌طور رسمی سازماندهی شد و در سال 2010 از مجمع عمومی ویرجینیا شناسایی رسمی ایالتی گرفت، اما هیچ به رسمیت شناخته شدن فدرال ندارد. بیشتر آیین‌های آنان هرگز نوشته نشد، بنابراین گزارش‌های استعماری نخستین و کاوش‌ها در محل روستاهای قدیمی اکنون بخشی از راهی است که آن گذشته دوباره از تکه‌ها گرد آورده می‌شود.