اروتیک وینیا

وینیاه‌ها گروهی کوچک از بومیان آمریکای شمالی در ساحل ایالت کارولینای جنوبی بودند. آنان تا آغاز سده هجدهم در اطراف خلیجی زندگی می‌کردند که هنوز نامشان را بر خود دارد، و سپس از سوابق استعماری ناپدید شدند. به احتمال زیاد در قوم‌های همسایه‌ای چون Waccamaw، Pee Dee و سرانجام Catawba ادغام شدند. آنچه هویت آنان را تعریف می‌کرد مکان بود. سرزمینشان در انتهای پایین یک نظام رودخانه‌ای قرار داشت، جایی که رود Black River و رود Pee Dee از میان باتلاق‌های جزرومدی، جنگل‌های سرو باتلاقی و تپه‌های کاج به خلیج Winyah می‌رسند. امروزه این سرزمین در شهرستان‌های Georgetown، Williamsburg و Clarendon واقع است.

تقریباً هیچ‌یک از واژه‌های خودِ آنان باقی نمانده است. پژوهشگران زبان وینیاه را در شاخه کاتاوبایی خانواده زبانی سیوآن-کاتاوبایی جای می‌دهند، که عمدتاً به دلیل جغرافیا و چند نام ثبت‌شده است. این امر آنان را در همان گروه زبانی با Sewee، Santee، Waccamaw و Pee Dee در دشت ساحلی کارولینا قرار می‌دهد، و آنان را از Tuscarora که در شمال به زبان‌های ایروکوئی سخن می‌گویند و از Cherokee در کوهستان جدا می‌کند. زندگی روزمره را تنها بر پایه آنچه از منطقه می‌دانیم می‌توان به تصویر کشید. مردم در شهرک‌هایی نزدیک رودخانه‌ها زندگی می‌کردند و ذرت، لوبیا و کدو می‌کاشتند. آنان همچنین بسته به فصل به ماهی، صدف‌های دوکفه‌ای و گوزن‌هایی که از باتلاق‌ها و زمین‌های مرتفع‌تر به دست می‌آمدند وابسته بودند. هیچ‌کس اعتقادات و آیین‌هایی را که ویژه وینیاه‌ها بود ثبت نکرد.

تاریخ آنان از مسیر آشنا و بی‌رحمانه ساحل کارولینا پیروی می‌کند. سفرهای برده‌گیری و استعماری اسپانیایی در 1520s به این سواحل رسیدند، و برخی مورخان فرود آمدن مستعمره ناموفق Lucas Vázquez de Ayllón در سال 1526 را در خلیج Winyah یا نزدیک آن می‌دانند. تماس پایدار پس از آن آغاز شد که انگلیسی‌ها در سال 1670 شهر Charles Town را بنیان نهادند. مردمان ساحلی به تجارت پوست گوزن کشیده شدند، با بدهی به دام افتادند، برای تجارت برده بومیان مورد یورش قرار گرفتند و بارها با بیماری‌های همه‌گیر ضربه خوردند. پس از آنکه جنگ Yamasee در سال 1715 مستعمره را لرزاند، ایالت کارولینای جنوبی یک پست تجاری عمومی در Winyah گشود، اما تا آن زمان تعداد اندکی از وینیاه‌ها باقی مانده بودند. در عرض یک نسل، مستعمره‌نشینان شهر Georgetown را در کنار خلیج طراحی کردند و زمین‌های رودخانه‌ای جزرومدی را به مزارع برنج بدل کردند که برده‌های آفریقایی در آن کار می‌کردند. نوادگان گولاه گیچی آنان هنوز در این منطقه زندگی می‌کنند.

نام وینیاه پس از مردم باقی ماند. این نام در خلیج، در کلیسای اسقفی Prince George Winyah در Georgetown، و در انجمن Winyah Indigo Society، گروهی استعماری از کشت‌کاران که هزینه یکی از نخستین مدارس منطقه را پرداخت، هنوز دیده می‌شود. هیچ جامعه زنده‌ای با این نام خود را به وینیاه‌ها منسوب نمی‌کند. قبیله‌های Waccamaw و Pee Dee که ایالت کارولینای جنوبی آنان را به رسمیت شناخته است، ریشه‌های خود را به مردمان سیوآن ساحلی می‌رسانند که جهان وینیاه‌ها را با آنان در میان می‌گذاشتند.