اروتیک پیانکشا

پیانکشاوها شاخه‌ای از میامی‌ها بودند که هنگام رسیدن فرانسوی‌ها به این ناحیه در قرن هفدهم، در کرانه‌های رود وابش، در منطقه‌ای که امروز غرب ایالت ایندیانا و شرق ایلینوی است، زندگی می‌کردند. در قرن نوزدهم، اسکان آمریکایی‌ها آنان را به سوی غرب راند. با اقوام خویشاوند درآمیختند و امروز اخلافشان به قبیله‌ی پیوریای هندیان اوکلاهما تعلق دارند. آنان در زبان خود Peeyankihšiaki نامیده می‌شدند، نامی که به این واقعیت پیوند دارد که جدا از بدنه‌ی اصلی میامی‌ها زندگی می‌کردند. همین جدایی کلید فهم آنان است. در زبان و آداب با میامی‌ها شریک بودند، اما شهرک‌ها، اتحادها و سیاست ویژه‌ی خود را حفظ کردند. ویاها در بالادست رود نزدیک‌ترین هم‌پیمانانشان بودند و کیکاپوها در جنوب زندگی می‌کردند.

آنان به گویشی از زبان میامی-ایلینوی سخن می‌گفتند، زبانی از خانواده‌ی آلگونکین که میامی‌ها، ویاها، پیوریاها و کاسکاسکیاها نیز با تفاوت‌های محلی به آن سخن می‌گفتند. یک پیانکشاو می‌توانست بدون مترجم با شهرک‌های ایلینوی در غرب و متحدان ویا در بالادست رود تعامل کند. زندگی بر پایه‌ی زمین‌های پست کنار رود و دشت‌های علفزار جریان داشت: روستاهایی با مزارع ذرت، لوبیا و کدو، و شکار فصلی گوزن و گاومیش کوهاندار در سراسر علفزارهای بلند. در دهه‌ی 1730 فرانسوی‌ها پایگاهی در وینسنز، در کنار یکی از شهرک‌های پیانکشاو، بنا کردند. این پایگاه آنان را به عمق تجارت خز کشاند و کشیشان یسوعی را به وابش آورد.

دو ماجرا پیانکشاوها را در کانون رویدادهای بزرگ‌تر قرار داد. در اواخر دهه‌ی 1740 سرکرده‌ای به نام میمسکیا، که فرانسوی‌ها او را لا دموازل و انگلیسی‌ها او را اولد بریتون می‌نامیدند، پیروانش را به سوی شرق و به پیکاویلانی در کنار رود بزرگ میامی برد و تجارت با بازرگانان پنسیلوانیا را آغاز کرد. یک دسته‌ی جنگی متحد فرانسه در سال 1752 این شهرک را ویران کرد و او را کشت، و این یکی از درگیری‌هایی بود که به جنگ بر سر سرزمین اوهایو انجامید. سپس در سال 1775، رهبران پیانکشاو در وینسنز قطعات عظیمی از زمین را به سوداگران فروختند. این معامله هرگز پابرجا نماند. در پرونده‌ی Johnson v. M'Intosh (1823) دیوان عالی حکم داد که خریداران خصوصی نمی‌توانند سند مالکیت زمین را مستقیماً از ملت‌های بومی به دست آورند، حکمی که هنوز پایه‌ی حقوق فدرال مربوط به هندیان است.

مهاجرنشینان پیوسته آنان را بیرون می‌راندند. برخی تا پایان قرن هجدهم به میسوری رفته بودند و معاهدات اوایل قرن نوزدهم سرزمین وابش را واگذار کردند. تا دهه‌ی 1830 پیانکشاوها و ویاهای باقی‌مانده یک منطقه‌ی اختصاصی در شرق کانزاس در اختیار داشتند. در آنجا در سال 1854 رسماً به پیوریاها و کاسکاسکیاها پیوستند و پس از جنگ داخلی، قبایل متحد به شمال‌شرق سرزمین هندیان منتقل شدند. پیانکشاوها دیگر به عنوان قبیله‌ای جداگانه وجود ندارند، اما تبار خانوادگی‌شان امروز در میان پیوریاها ادامه دارد. زبان میامی-ایلینوی دهه‌ها بی‌گویشور ماند و اکنون به کمک فرهنگ‌لغت‌های دوران استعمار و اسناد قبیله‌ای احیا می‌شود.