اروتیک کوینیپیاک

زبان

کویریپی Quiripi، که Quiripi Unquachog نیز نامیده می‌شود (الگونکینی شرقی، خانواده آلجی)، منقرض تا اوایل دهه 1800

دین

باور بومی الگونکینی با محوریت مانیتو و چرخه فصلی؛ مسیحیت جماعتی که مأموریت‌های استعماری از دهه 1650 معرفی کردند

درباره کوینیپیاک

کوئینیپیاک‌ها مردمی آلگونکین در ساحل مرکزی کانکتیکت بودند که تا پایان سده هجدهم به‌عنوان یک جامعه متمایز ناپدید شدند؛ آخرین خانواده‌هایشان یا در مهاجرت‌های براترتاون و استاکبریج به سوی غرب جذب شدند یا در جوامع بومی همسایه در کانکتیکت و لانگ‌آیلند. سرزمین آنان از مرداب‌های شور و پهنه‌های جزرومدی صدف در انتهای آنچه امروز بندر نیوهیون است، به سوی شمال و در امتداد رود کوئینیپیاک از میان نورث‌هیون و والینگفورد امروزی کشیده می‌شد، و گروه‌های خویشاوند نزدیکی در توتوکت و مِنونکاتوک در امتداد ساحل به سوی شرق زندگی می‌کردند. این نام معمولاً به چیزی نزدیک به سرزمین آب دراز ترجمه می‌شود که توصیف درستی از این مکان است: بندری پهن و جزرومدی، و رودی که هر بهار ماهیان مهاجر شاد و الویف را تا عمق سرزمین بالا می‌برد.

آنان به زبان کوئیریپی سخن می‌گفتند، زبانی از شاخه آلگونکین شرقی که به‌صورت گویشی با مردم آنکواچاگ در آن سوی تنگه مشترک بود و تا حدی با زبان پاگاست در غرب قابل فهم متقابل بود. کوئیریپی سرگذشت مستند غیرمعمولی پس از خود دارد: در سال 1658 کشیش آبراهام پیرسون یک کتاب تعلیمات دینی دوزبانه به این زبان چاپ کرد، که یکی از نخستین کتاب‌هایی بود که به یکی از زبان‌های جنوب نیوانگلند تولید شد و اکنون بیشتر آنچه زبان‌شناسان برای کار در اختیار دارند همین اثر است. این زبان تا اوایل سده نوزدهم دیگر هیچ گوینده‌ای نداشت. زندگی دینی پیش از آمدن مبلغان بر محور مانیتو می‌چرخید، یعنی نیرویی که حاضر در جانوران، مکان‌ها و انسان‌ها دانسته می‌شد، و بر خود چرخه فصلی: کوچ ماهیان در بهار، کاشت ذرت و لوبیا و کدو در تابستان، شکار در درون سرزمین در پاییز، و زمستان در روستاهای محفوظ.

نقطه عطف به سرعت رسید. همه‌گیری‌های سال‌های 1616 و 1633 جمعیت ساحلی را ویران کرد و جنگ پکوت بازماندگان را در جست‌وجوی حمایت رها کرد. در سال 1638 سچم موماگوین و مشاورانش با مستعمره‌نشینان نیوهیون توافقی امضا کردند که بر اساس آن زمین‌های بندر را در ازای کالاهای تجاری، وعدهٔ دفاع و حدود 1,200 آکر زمین که در سوی شرقی آب برای آنان کنار گذاشته شد واگذار کردند. این زمین اغلب نخستین ذخیره‌گاه سرخ‌پوستی در مستعمره‌های انگلیسی خوانده می‌شود و شروط آن بی‌رحمانه بود: تبعیت از دادگاه‌های انگلیسی، منع سلاح گرم، و منع پذیرش بیگانگان. این زمین‌ها طی سده بعد قطعه‌قطعه فروخته شد. آنچه باقی مانده نام است، بر رود، بر دره، و بر دانشگاهی که در میانه سرزمین کهن قرار دارد.

فنوتیپ‌های معمول: کوینیپیاک

مرجع تولید با هوش مصنوعی: مو، چشم، پوست، ساختار صورت، اندام

ویژگی‌های مردمان جنگل‌های شمال‌شرقی: پوستی از قهوه‌ای تا مسی، موهای صاف و مشکی، و چهره‌هایی پهن با استخوان‌های گونه برجسته. پوشش روزمره از پوست آهو بود؛ در ماه‌های گرم، لنگ و کفش‌های موکاسین، و در سرما، ساق‌پیچ و شنل افزوده می‌شد، و در زمستان سخت، ردا از پوست خرس یا سمور آبی یا پرهای فرآوری‌شده بوقلمون. زیورآلات از صدف و مس بود: مهره‌های سفید و بنفش که از صدف کوهاگ و حلزون دریایی ساییده می‌شدند، به گوش و گردن آویخته می‌شدند و به کمربندهایی رشته می‌شدند که همچنین به‌عنوان سند ثبت و پول به کار می‌رفتند. مردان موهای خود را به شیوه‌های گوناگون می‌آراستند، از جمله تراشیده و شیوه روچ، و زنان موهای بلند داشتند، و هر دو جنس برای جنگ و آیین‌ها از رنگ روی صورت و بدن استفاده می‌کردند.

پوزهای اروتیک و وضعیت‌های جنسی

از فهرست پوزها: 220 وضعیت نام‌دار با اسکلت‌های مرجع

پرسش‌های متداول درباره کوینیپیاک

کوینیپیاک به چه زبانی سخن می‌گویند؟

زبان اصلی کوینیپیاک کویریپی Quiripi، که Quiripi Unquachog نیز نامیده می‌شود (الگونکینی شرقی، خانواده آلجی)، منقرض تا اوایل دهه 1800 است.

کوینیپیاک پیرو چه دینی هستند؟

دین غالب میان کوینیپیاک باور بومی الگونکینی با محوریت مانیتو و چرخه فصلی؛ مسیحیت جماعتی که مأموریت‌های استعماری از دهه 1650 معرفی کردند است.