اروتیک کلالام

کلالام‌ها خود را nəxʷsƛ̕ay̕əm̓ می‌نامند که معمولاً به مردم نیرومند ترجمه می‌شود، و تا آنجا که سوابق تاریخی نشان می‌دهد، همواره همان ساحل را در اختیار داشته‌اند: ساحل جنوبی تنگهٔ خوان د فوکا، از خلیج دیسکاوری تا غرب بندر پورت‌آنجلز و دهانهٔ رود الوا به سوی خلیج کلالام و رود هوکو. برخی از آنان از آب گذشتند و به خلیج بیچر در جزیرهٔ ونکوور رفتند، که فرزندانشان امروز همان ملت نخست Scia'new هستند. شهرستانی که بیشتر سرزمین ایشان را در بر می‌گیرد هنوز شکلی از این نام را بر خود دارد.

کلالام زبانی از گروه سالیش مرکزی است، آن‌قدر نزدیک به سالیش تنگه‌ای که سانیچ و لامی، همسایگانشان، به آن سخن می‌گویند، که زبان‌شناسان دهه‌ها بر سر این بحث کردند که آیا می‌توان آن را زبانی مستقل دانست. و چنین است. هازل سمپسون، آخرین کسی که با این زبان بزرگ شد، در سال 2014 درگذشت، اما زبان همراه او از میان نرفت: این زبان الفبای کاربردی، فرهنگ واژگان و دستور زبانی دارد که با همکاری زبان‌شناس تیموتی مونتلر تدوین شده، و از اواخر دههٔ 1990 در دبیرستان پورت‌آنجلز به عنوان زبان خارجی و با اعتبار درسی تدریس می‌شود.

دو چیز بخش عمده‌ای از وضعیت امروز کلالام‌ها را توضیح می‌دهد. در سال 1855 آنان پیمان پوینت نو پوینت را امضا کردند و به آنان گفته شد به محلی در کنار رود اسکوکومیش، در سرزمین تواناها، منتقل شوند. بیشترشان نپذیرفتند. در سال 1874 گروهی به رهبری مردی به نام جیمز بالچ، حدود پانصد دلار طلا گرد آوردند و زمینی نزدیک دانجنس را به‌طور کامل خریدند و سکونتگاهی بنا کردند که به نام او جیمزتاون نامیدند: مردمی که بخشی از سرزمین خود را بازخرید می‌کنند تا از رانده شدن جلوگیری کنند، و این در تاریخ سیاست دولت آمریکا نسبت به بومیان آمریکا امری کمیاب است. دومین موضوع، رود الوا است. دو سدّ که در ابتدای قرن بیستم ساخته شدند و هیچ‌کدام گذرگاه ماهی نداشتند، ماهی سالمون را از بیشتر حوزهٔ آبخیز جدا کردند و جایی را که کلالام‌ها آن را محل آفرینش خود می‌دانند زیر آب بردند. هر دو بین سال‌های 2011 و 2014 تخریب شدند، بزرگ‌ترین تخریب سدّی که تاکنون در ایالات متحده انجام شده است، و ماهی‌ها خودبه‌خود بازگشتند.

امروز سه قبیلهٔ شناخته‌شدهٔ فدرال این نام را حمل می‌کنند: کلالام الوای پایین، جیمزتاون اس‌کلالام و پورت گمبل اس‌کلالام. ماهی سالمون و صدف‌داران همچنان مرکز زندگی‌اند، هم به عنوان غذا، هم در آیین‌ها و هم به عنوان حق معاهده‌ای بر اساس رأی بولدت، و قایق‌های کلالام هر تابستان برای سفرهای مشترک قبیله‌ای به آب می‌روند. در سال 2003 یک پروژهٔ ساختمانی دولت ایالتی در پورت‌آنجلز به محوطهٔ تسه‌ویت‌زن، روستایی اجدادی با گورهایی به قدمت قرن‌ها، دست برد. قبیله کار را متوقف کرد، ایالت از پروژه کنار کشید، و سرانجام زمین به دست کلالام‌ها بازگردانده شد.