اروتیک هنیزاروها

جنیزارو‌ها ملتی هستند که از اسارت پدید آمده‌اند. در نیومکزیکوی اسپانیایی و مکزیکی، این نام به بومیان آمریکا اشاره داشت که در یورش‌ها و جنگ‌ها اسیر، با پول آزاد یا در بازارهای تجاری خریده، غسل تعمید داده و در خانواده‌های اسپانیایی‌تبار به‌عنوان خدمتکار بزرگ شده بودند. این نام فرزندان و نوادگان آنان را نیز دربر می‌گرفت. آنان از ملت‌های آپاچی، کومانچی، ناواخو، یوت، کیووا، پاونی و دیگر ملت‌ها می‌آمدند. پیوندهای قبیله‌ای خود را از دست دادند و با زبان اسپانیایی بزرگ شدند و به‌عنوان کاتولیک دعا می‌خواندند. خود این واژه راه درازی را پیموده است: از صورت اسپانیایی نام ترکی ینی‌چری‌های عثمانی می‌آید، سربازانی که آنان نیز در کودکی از خانواده‌هایشان جدا شده بودند. جنیزارو‌ها ملت نیاکانی مشترکی نداشتند. آنچه آنان را کنار هم نگه می‌داشت جایگاه مشترکی در جامعه بود: مردمان قبیله‌ای آنان را کاملاً هندی به حساب نمی‌آوردند و جامعه استعماری آنان را کاملاً اسپانیایی به حساب نمی‌آورد.

حکمرانان استعماری این موقعیت میانی را به جغرافیا تبدیل کردند. در اواسط قرن هجدهم، خانواده‌های جنیزارو در مناطق مرزی بی‌پناه مانند آبیکیو، بلن و توموه و بعدها سان میگل دل وادو زمین دریافت کردند. آنان در آنجا سپری در برابر همان اقتصاد یورش‌گری که خود محصولش بودند خدمت می‌کردند. مردان پیشاهنگی می‌کردند، در شبه‌نظامیان می‌جنگیدند و به دشت‌ها سفر تجاری می‌کردند. آبیکیو که در سال 1754 واگذار شد، معروف‌ترین این سکونتگاه‌ها شد. در دهه‌های 1750 و 1760 نیز صحنه ده سال محاکمه‌های جادوگری بود که به‌شدت بر ساکنان جنیزارو آن فرود آمد. در سال 1837 شورشی در شمال نیومکزیکو، خوزه گونزالس، مردی با پیشینه جنیزارو از منطقه تائوس، را برای مدتی کوتاه به فرمانداری رساند. او اندکی بعد اعدام شد.

پس از آنکه ایالات متحده این سرزمین را تصرف کرد، تجارت اسیران ادامه یافت تا اقدامات فدرال علیه بردگی و بیگاری سرخ‌پوستان در دهه 1860. واژه جنیزارو به‌تدریج از کاربرد روزمره بیرون رفت. بیشتر نوادگان در جمعیت هیسپانوی نیومکزیکو و جنوب کلرادو ادغام شدند و ریشه‌های بومی آنان اغلب از روایت‌های خانوادگی حذف شد. این سکوت در حال شکسته شدن است. نوادگان نام را بازپس گرفته‌اند، پژوهشگران خطوط خانوادگی را از طریق سوابق تعمید کلیسا ردیابی کرده‌اند و در سال 2007 مجلس قانونگذاری نیومکزیکو رسماً جنیزارو‌ها را به‌عنوان بخشی از تاریخ این ایالت به رسمیت شناخت. در آبیکیو، جشن سانتو توماس هنوز رقصندگان جنیزارو را به میدان می‌آورد و پنیتنتس‌ها، انجمن‌های برادری کاتولیک غیرروحانی، همچنان بخشی از زندگی در روستاهای قدیمی‌اند.