اروتیک ماتاپونی

دو قبیله در ایالت ویرجینیا هنوز زمین‌های رزروی را در اختیار دارند که پیش از تشکیل ایالات متحده واگذار شده بود، و ماتاپونی یکی از آن‌هاست. سرزمین آن‌ها باریکه‌ای به وسعت چند صد آکر در شهرستان کینگ ویلیام است که در امتداد رودخانه‌ای که نام آن‌ها را بر خود دارد، بالاتر از محل پیوستن آن به رود پامانکی در وست پوینت، پیچ و خم می‌خورد. این ادعا بر پایه معاهداتی استوار است که در سال 1646 با مستعمره انگلیسی بسته شد و در سال 1677 در میدل پلنتیشن تأیید شد، زمانی که قبیله‌های باقی‌مانده پوهاتان وضعیت خراج‌گزاری تحت حاکمیت تاج را پذیرفتند. از آنجا که این ترتیب کهن‌تر از دولت فدرال است، ماتاپونی‌ها به ریچموند پاسخگو هستند نه به واشینگتن: کامنولث ویرجینیا آن‌ها را به رسمیت شناخته است نه ایالات متحده، برخلاف چند همسایه، از جمله قبیله جداگانه ماتاپونی علیا در بالادست رود، که در سال 2018 به به‌رسمیت‌شناسی فدرال دست یافت. این تعهد کهن هنوز ادا می‌شود. هر سال پیش از روز شکرگزاری، رهبران قبیله گوزن، بوقلمون و ماهی را به عنوان خراج به جای مالیات نزد فرماندار می‌برند؛ معامله‌ای که از تاج، مستعمره و کنفدراسیون بیشتر دوام آورده است.

زبان زود خاموش شد. آلگونکین ویرجینیایی، زبانی از خانواده آلگونکین شرقی که با گفتار مردمان دلاور و مردمان ساحلی کارولینا خویشاوند است، عمدتاً در فهرست‌های واژگانی باقی مانده که جان اسمیت و ویلیام استرچی گردآوری کرده‌اند، و انگلیسی بسیار بیش از دو قرن است که زبان جامعه بوده است. زندگی دینی در کلیسای باپتیست واقع در محدوده رزرو جریان دارد که هم‌زمان مرکز امور جامعه نیز هست؛ الگویی که در میان جوامع سرخپوستی ویرجینیا رایج است و عادتی دیرینه در ساختن نهادهای قبیله‌ای درون قالب‌های پذیرفته‌شدهٔ پروتستانی را نشان می‌دهد. رودخانه همچنان مرکز عملی هویت است. قبیله دهه‌هاست در محدوده رزرو یک مرکز تکثیر ماهی شاد را اداره می‌کند، تخم ماهی شاد آمریکایی را می‌گیرد و بچه‌ماهی‌ها را دوباره در رود ماتاپونی رها می‌کند، و همین ماهی شاد بود که مبارزه طولانی علیه مخزنی پیشنهادی را برانگیخت که قرار بود آب رودخانه را برای نیوپورت نیوز برداشت کند. قبیله استدلال کرد که این برداشت شرایط تخم‌ریزی را ویران می‌کند و معاهده 1677 را نقض می‌کند، و پس از حدود پانزده سال نبرد بر سر مجوزها، این طرح منتفی شد. آسیب سخت‌تر روی کاغذ بود. بر اساس قانون یکپارچگی نژادی 1924، مسئول ثبت احوال ویرجینیا، والتر پلکر، دستور داد سرخپوستان در سوابق تولد و ازدواج به عنوان رنگین‌پوست طبقه‌بندی مجدد شوند و بدین ترتیب آنچه را قبیله طی سه قرن استقرار مهاجران حفظ کرده بود، در قفسه‌های بایگانی محو کرد. بازسازی آن مستندات بخش بزرگی از پنجاه سال گذشته را به خود مشغول کرده است.